ایرانشهر

کارگاه طرح 2 بهمن 88-89- دبستان دخترانه

2012-01-15T00:53:00.018+11:00

اساتید: میرغلامی، نارنگی
دانشکده معماری و شهرسازی
دانشگاه هنر اسلامی تبریز

حضور دکتر درهام گرووز در ایران

2010-11-22T18:19:00.006+11:00

دکتر درهام گرووز(Derham Groves) از اساتید دانشکده معماری دانشگاه ملبورن استرالیا از تاریخ 23 نوامبر تا 11 دسامبر سفری پژوهشی در زمینه ساختمانهای آجری به ایران دارند.

از زمینه های مورد علاقه درهام می توان به موارد ذیل اشاره کرد:

بررسی ارتباط بین رمانهای جنایی و معماری, مصالح در معماری, تاثیر فرهنگ عامه بر معماری و معماری روزمره

درهام دارای درجه کارشناسی ارشد معماری از دانشگاه RMIT استرالیا و دکتری از دانشگاه مینه سوتا می باشد.

پس از درخواستی که از درهام داشتم موافقت کرد که سخنرانی را در دانشکده معماری دانشگاه هنر اسلامی تبریز داشته باشد و هم اکنون پیگیر مراحل اداری و مجوز و .. هستم.

برخی تالیفات درهام عبارتند از:

Publications in 2009
Books
Victims and Villains

Book Chapters
Holmes is where the art is: Architectural design projects
Murder 101: Essays on the Teaching of Detective Fiction
)

Journal Articles
Crime and architecture: designing a centre for Australian crime fiction

Publications in 2008
Books
There's No Place Like Holmes

Book Chapters
The forgotten 'Chinese' architecture of Arthur William Purnell

Book:
The Architectural Arts of A.W. Purnell & the Modern Society of Lingnan

H-M. Li
Journal Articles
There's no place like Holmes

Publications in 2007
Journal Articles
Almost Anything Goes: The canvases of Pro Hart

برای جزئیات بیشتر به اینجا و سایت شخصی درهام http://www.derhamgroves.com/ مراجعه فرمائید

پروفسور کیم داوی و پروفسور مایلز لوئیس در دانشگاه هنر اسلامی تبریز

2010-10-05T23:04:00.002+11:00

همايش معماری و شهرسازی اسلامی

2010-09-27T23:07:00.000+10:00

همايش معماری و شهرسازی اسلامی

تقویم همایش:
اعلان فراخوان همایش : 1 مرداد 1389
مهلت ارسال خلاصه مقالات 1 آبان ماه 1389
اعلان پذیرش خلاصه مقالات 1 آذر 1389
مهلت ارسال اصل مقالات 1 دی 1389
اعلان پذیرش اصل مقالات 1 بهمن 1389

زمان برگزاری اسفندماه 1389
مکان برگزاری تبریز دانشگاه هنر اسلامی تبریز

اهداف همایش
- باز شناسی و فهم معماری و شهر سازی اسلامی ایران
- نظریه پردازی و تبیین مفاهیم معماری و شهر سازی اسلامی
- توسعه و تعمیق پژوهش های کاربردی

محور ها و موضوعات همایش
- ماهیت و هویت معماری و شهرسازی اسلامی
- اندیشه ها و نظریه ها در حوزه شهر و معماری ایرانی- اسلامی (پدیدار شناسی ، نشانه شناسی و ...)
- مکاتب شهر سازی و معماری درتمدن ایرانی- اسلامی

اطلاعات بیشتر از طریق

http://www.tabriziau-conference.ir/index.php/fa/jashnvareh

کارگاه طراحی 2- دبستان 10 کلاسه

2010-02-24T17:57:00.014+11:00

اساتید: میرغلامی, مهندس نارنگی
سایت: تبریز, ویلا شهر

مهر 88-89

کارها به ترتیب از رسولی, بهامین, احمدی, یعقوبی, ولی زاده

طراحی شهری, خواسته فردی یا جمعی

2010-01-18T01:21:00.002+11:00

خانم الهام سبحانی سوال جالبی را در مورد ارتباط شهرسازی با حقوق فردی و جمعی مطرح کرده اند که پاسخ به آن نیازمند تشریح یک سری مفاهیم نظیر تعریف طراحی شهری, سیر تحول آن به عنوان یک رشته, فرایند یا محصول و .. می باشد.

ایشان پرسیده اند: "نقش فردیت در شهرسازی چیست؟ یک فرد حق دارد آزاد باشد اما در شهرسازی ما به نظر می رسد که این منفعت عمومی است که بر منفعت فرد ارجحیت دارد.نقش اقلیت در شهر چیست و حق و حقوقشان کجا مطرح است؟"

این پست می کوشد تا این سوال را واکاوی کرده و پاسخهایی را در این زمینه ارائه کند.

اصالت معماری

2009-10-01T03:46:00.004+10:00

یکی از دوستان عزیزم (مهدی مطلق) پرسیده است:

چه دلیلی برای دوباره نساختن آثار معماری هست ؟ قبح آن در چیست ؟ فارغ از مفهوم هویت و همگونی طرح با بستر ، چه دلیل قانع کننده ای هست ؟ اگر آب و هوا و ابعاد زمین اجازه داد چرا کارفرما حق ندارد خانه آبشار یا آتریوم را برای خودش بسازد؟ خارج از بحث کپی رایت. چرا نباید تکرار کرد؟ چرا باید از نو طراحی کرد؟

سوالی به ظاهر ساده اما بسیار عمیق است. پاسخ به آن را به زودی مطرح می کنم.

بخش 1

Key words: Imitation, Authenticity and Uniqueness

در پاسخ به این سول دو مفهوم را باید بررسی کنیم.
اصیل و مصنوع یا Authentic vs. Artificial

هر چه تسلط ما بر طبیعت و محیط و شکل گیری اجزای اضافه شده به آنها بیشتر می شود مفهوم اصالت و تصنعی بودن اهمیت بیشتری می یابد. امروز تکنولوژی به ما این قدرت را داده تا نسخه های اصلی کارهای هنری از تابلوهای نقاشی گرفته تا آثار معماری را با کمک دوربینهای دیجیتال و اسکنرهای لیزری, پیشرفتهای ساخت و ساز و.. برداشت دقیق و بازآفرینی کنیم. بنیامین در مقاله تاثیرگذارش بازتولید مکانیکی اثر هنری به تاثیر این فرایند بر از بین رفتن آئورای اثر اولیه و هنر اصیل و آنچه بودلر هاله هنر می نامید اشاره کرده است.

اما چه کیفیاتی اصیل یا authentic بودن یک اثر هنری را تعیین می کنند و رابطه یک کپی یا تقلید با اثر هنری اولیه چیست؟ زمان و مکان خاصی که اثر هنری در آن متولد شده, دروغین بودن, اخلاقی بودن, ارزش زیبایی شناسانه, ارزش نوآورانه اینها همه مسائلی است که وقتی صحبت از یک کار تقلید شده به میان می آید می توانند ملاک قضاوت قرار گیرند.
جا دارد رابطه انواع هنر را با بحث بازآفرینی هنری روشن کنیم چرا که مثلا بر خلاف معماری یا نقاشی که تکرار یک اثر هنری در آنها معمول نیست مگر در موارد خاص (تکرار یک الگوی خانه در یک مجتمع یا تکرار یک شعبه هتل در شهرهای مختلف ) در طراحی صنعتی به عنوان یک هنر کاربردی و اکثر هنرهای سنتی (سفال, کاشی, معرق..) تکرار اثر هنری از لوازم کار است. هنرمند یک نمونه را طراحی می کند و سپس این اثر به تولید انبوه می رسد حال چه با دست یا ماشین. یا تصور کنید نمایشی را که بارها در زمانها و مکانهای مختلف روی صحنه می رود هرچند در هیچ اجرایی شرایط, تماشاگران و .. ممکن است یکی نباشند. البته نباید از تکرار آثار معماری در رسانه ها و مجلات و تبدیل شدن آنها (یا بهتر است بگوییم تقلیل یافتن آنها) به تصویر غافل شویم. امروز ما بیش از آنکه فضاهای معماری را تجربه کنیم تصاویرشان را مصرف می کنیم. تصاویری که بیش از آنکه دغدغه تجربه فضاهای نو داشته باشند دغدغه آفریدن قهرمانان نو یا سبک های نو و شاید تیراژ بالاترشان را داشته باشند.

البته یک تعریف از معماری اصیل می تواند این باشد که معماری باید آیینه تمام نمای واقعیت عصر خود باشد. در این صورت آیا به قول مارشال مک لوهان که می گوید "تنها امر مسلم در عصر مدرن تغییر است" , تغییر و عدم قطعیت نمی بایست ملاک اصالت معماری این دوره باشد.

رابطه هنر با تقلید چیست؟
به اعتقاد افلاطون طبیعت اطراف ما خود تقلیدی از مثل و الگوی اولیه archetype است و بنابراین هر تقلیدی از طبیعت نظیر یک تابلو در واقع تقلیدی از تقلید و فاقد ارزش است. به زعم عده ای هنر مهارتی انسانی است که آن را از طبیعت کور متمایز می کند. هنرمند به تقلید از طبیعت یا دیگر آثار هنری می پردازد اما در این تقلید جوهره عناصرند که ترکیب می شوند نه خود آنها. از گل و بوته های اسلیمی گرفته تا گنبد آسمان. معابد یونانی تقلیدی از ساختارهای چوبی قبل خود بوده اند اما با تغییر مصالح به سنگ و سایر نوآوری ها از تقلید صرف خارج شده اند. اما سوالی که در ابتدا مطرح شد جویای چیز دیگری بود. چه مانعی (که این مانع می تواند از دوبعد اخلاقی و نیز زیبایی شناسانه/تجربی/پدیدارشناسانه) بر سر راه تکرار و یا ساخت مجدد آثار معماری گذشته دور و نزدیک وجود دارد؟
واژه اصل و بدل دوباره اینجا به کار می آیند. در ملبورن و احتمالا اکثر شهرهای دنیا مغازه هایی غالبا چینی هست معروف به مغازه های دو دلاری. در این مغازه ها شما می توانید هر جور خرت و پرتی را با قیمت ارزان خریداری کنید. از لوازم ضروری منزل گرفته تا اشیا تزئینی و خنزپنزر. ویژگی بیشتر آنها البته بعد از ارزان بودن, بدلی بودن از روی نسخه های اصیل, بی کیفیت بودن, تولید انبوه و .است. در این مغازه ها از مجسمه های یشمی بودا گرفته تا بومرنگ های بدلی 5 دلاری می توانید بخرید. بومرنگی را که روز آخر سفر همدوره ایها برایم خریده بودند اگر امضای هنرمند بومی رویش را به من نشان نمی دادند شاید با یکی از همین بومرنگهای بدلی اشتباه می گرفتم.

اما اگر بپذیریم که ما یک بنای از پیش موجود را نه با کیفیتی پایین تر بلکه با همان کیفیت یا حتی بالاتر اجرا کنیم با همان مصالح و تکنیک ساخت چه اشکالی پیش می آید؟ خوب بد نیست تعریف هایدگر از اصالت authenticity را بشنویم.
هایدگر که اندیشه هایش امروز در ادبیات معماری بواسطه مفاهیمی چون مکان, سکونت, خانه و ..رواج یافته است .
اگر با مفهوم دازاین آشنا باشید دو امکان اساسی به تعبیر هایدگر پیش روی دازاین هست:
" ۱- دازاين مى تواند اصيل (authentic) باشد به اين معنى كه اساساً خود باشد يا مى تواند از اصالت دور باشد و فاقد اصالت (inauthentic) به اين معنى كه تبديل به موجودى برآمده از قراردادها و امور باب روز شود يا يك مهره ناچيز و بى مقدار درماشين اقتصادى يا يك شىء بى چهره و فاقد هويت درجامعه توده اى." (فرزاد, 2005)

جا دارد باز هم از خود هایدگر مثال آوریم. هایدگر در توصیف معبد یونانی چنین می گوید:
« معبد ، با استقرارش در آنجا ، ابتدا چهره ی چیزها را به آنها می بخشد و سپس چشم اندازها انسان ها را نسبت به خودشان پدید می اورد » .
و شولتز در تعبیر این توصیف چنین می گوید:
"این عبارات به ما چه می گویند ؟
برای پاسخ دادن به این پرسش ، نخست ناگزیریم سیاق این عبارت ها را بررسی کنیم .اگر هایدگر از معبد مثال می اورد ، او قصد دارد تا ماهیت اثر هنری را روشن سازد . او از روی عمد و با تامل اثری را برای توصیف برگزیده که « نمی توان آن را چیزی بازنمایی شده تلقی کرد » . یعنی ، اثر هنری بازنمایی نمی شود ، بلکه حضور می یابد ؛ یعنی چیزی را به حضور می اورد . هایدگر به این چیز "حقیقت" می گوید . این مثال به علاوه نشان می دهد که ، طبق نظر او ، یک بنا اثری هنری هست یا باید باشد . بنا ، به مثابه اثری هنری ، از " حقیقت نگهداری می کند." اما پرسش این است که چه چیزی نگهداری می شود ؟ و چگونه این امر عملی می شود ؟ عبارت پاسخ هر دو پرسش را روشن می کند ، اما برای فهم بهتر این موضوه ناچاریم به دیگر نوشته های هایدگر نیز رجوع کنیم .
" چیستی " در پرسش ما شامل سه مولفه است . نخست ، معبد " خداوند را به حضور می آورد " . دوم ، عوامل موثر بر "تقدیر بشر" را " کنار هم می اورد " . و سرانجام ، معبد تمامی چیزهای روی زمین را " قابل رویت می سازد " : صخره ، دریا، هوا، گیاهان و حیوانات و حتی روشنایی روز و تاریکی شب را . روی هم رفته ، معبد " عالمی را می گشاید و در همان حال آن را بر روی زمین می نشاند " و با این عمل ، " حقیقت را در اثر جای می دهد " .
برای درک تمامی اینها ، باید به پرسش دوم ، یعنی به " چگونگی" این امر توجه کنیم . هایدگر چهار مرتبه تکرار می کند که معبد با " ایستادن در آنجا " آنچه را بایسته است انجام می دهد . هر دو واژه ، یعنی ایستادن و آنجا ، مهم اند . معبد در هر جایی نمی ایستد ، معبد در آنجا می ایستد ، " در میان صخره – دره ای پر شکن و شکاف " . عبارت " صخره – دره ای پر شکن و شکاف " به یقین برای قشنگی آورده نشده است ، بلکه نشان می دهد که معابد در مکانهای ویژه و ممتازی بنا می شوند . به واسطه ی بناست که مکان دارای " گستره و محدوده" می شود، و به این طریق است که " ساحتی مقدس" برای خداوند شکل می گیرد . به عبارت دیگر ، مکان معین معنایی پنهانی در بر دارد که معبد آن را آشکار می کند ." (نوربرگ شولتز)

بنابراین اگر یک اثر معماری در زمان و مکان خاص خود آفریده شده و در واقع به زعم شولتز در کتاب روح مکان (ترجمه محمدرضا شیرازی) به نمایان سازی, تکمیل سازی و نمادین سازی سایت و طبیعت اطراف خود می پردازد با تغییر این سایت و طبیعت و باز تولید یک بنا در محیطی متفاوت, با دیدهایی متفاوت, دسترسی, نور, بو , صدا و ..دیگر خصلت ها ما این ارتباطات بنا و سایت را نادیده گرفته از کشف و بازآفرینی روح مکانی که بنا از آن بر آمده بود ناتوان خواهیم ماند. خانه آبشاری را تصور کنید که از پنجره اش نه به جنگل که به یک اتوبان نگاه می کنیم یا به جای سکوت جنگل و صدای پرندگان همهمه بچه های همسایه های اطراف در آن شنیده می شود. حال یک قدم جلوتر برویم. اگر سایت بنا را هم تا حد ممکن بازآفرینی کنیم با آبشار و درختان سربه فلک کشیده آنوقت چه؟

کیم داوی در مقاله اش" The Quest for Authenticity and the Replication of Environmental Meaning" مثالی از حائل های پنجره می آورد و این سوال را مطرح می کند که در چه مرحله ای این حائل ها از حالت اصیل خود و کاربردی که در زندگی روزمره داشته اند خارج شده و جنبه ای بدلی و غیرواقعی پیدا می کنند. تصویر a حائلی را نشان می دهد که بسته است و ساکنین خانه مذکور به همین شکل از آن استفاده می کنند.
تصویر b حائلی را نشان می دهد که باز است و احتمالا علیرغم امکان بسته ماندنش ساکنین تمایلی به این کار ندارند.
تصویر c حائلی را نشان می دهد که دیگر عملکرد حائل ندارد و به دیوار ثابت شده است و امکان بسته شدنش وجود ندارد.
تصویر d همین حائل را در حالتی نشان می دهد که حتی در صورت جدا شدن از دیوار هم پنجره ها را به خاظر عرض کمش نخواهد پوشانید.
بدیهی است که در حالت c و d حائل نقشی در تجربه زندگی روزمره مکان ندارند و صرفا جنبه تزئینی به خود گرفته اند. بنابراین نمی توان آنها را اصیل نامید.

ادامه دارد...

Form follows ...

2009-08-31T22:44:00.004+10:00

برای ضیافت 13
فرم و مفهوم آن در معماری معاصر
(این متن هنوز ویرایش نهایی نشده است)

بنای فوق چیست یا چه می تواند باشد؟
سرمنشا فرم معماری چه می تواند باشد یا با بازگشت به عنوان این پست فرم از چه تبعیت می کند؟ عوامل زیادی بر فرم معماری موثرند از اقلیم و عوارض طبیعی زمین گرفته تا سازه و وعملکرد و سرمایه , قوانین و استاندارهای ساخت, نرم افزارهای طراحی, عوامل فرهنگی و اسطوره ها و .. که می توانند دستمایه الهام طراحان قرار گیرند.
فرم معماری اگر چه به ظاهر از ذهن معمار است که بروز و ظهور می یابد اما ساده لوحانه است اگر دیگر عوامل بیرونی نظیر تغییرات سیاسی-اجتماعی, فرهنگی و ناپایداریهای اقتصادی و.. که از مشخصه های عصر مدرن اند, پیشرفتهای تکنولوژیک چه در زمینه سازه و مصالح و چه نرم افزارهای طراحی و بازسازی کننده فضا نادیده بگیریم.
از ظهور معماری پست مدرن از دهه 70 به بعد, حوادثی چون سقوط بازار سهام نیویورک در 1987, فروریختن دیوار برلین در 1989, واقعه 11 سپتامبر و اکنون بحران اقتصاد جهانی هر یک نشانه هایی از این دوران همراه با تردید و تغییر است که دیگر همچون دنیای شسته رفته نیاکان معماری مدرن رو به جلو و نوید دهنده ممکن است نباشد.

شاید جمله معروفی که نقطه عزیمت به دوره مدرن را نشانه گذاری کرده است نقطه شروع خوبی باشد.
فرم پیرو عملکرد است. اگر چه به ظاهر مراد این جمله روشن است اما به راستی منظور مدرنیستهایی چون سولیوان از عملکرد چه بوده است؟ آیا تمام فرمهایی که تحت این مانیفست آفریده شده اند از عملکرشان پیروی کرده اند؟ آیا این عملکرد این بناها بوده که مرهون نگرانی معماران مدرن قرار گرفته یا دغدغه های زیبایی شناسانه آنها بوده که در پوستین عملکرد صورت واقع به خود می گرفته.
در کتاب برج ایفل, بارت توضیح می دهد که چطور این دغدغه عملکری بودن یا عملکردی نمایاندن یک بنا مدافعان برج را واداشته تا برای این نشانه و سمبول تکنولوژی عصر تا بتوانند عملکردهای مضحک دست و پا کنند تا مبادا در مظان ننگ بی عملکردی قرار گیرد.
کارول ویلیس در" کتاب فرم از پول تبعیت می کند, بلند مرتبه ها و آسمانخراشهای نیویورک و شیکاگو" بر خلاف عنوان کتاب که به ظاهر بر تاثیر نقش سرمایه فرم آسمانخراشها و بلندمرتبه ها دلالت می کند, بر تفاوت فرم چنین بناهایی در دو شهر نیویورک و شیکاگو دست می گذارد و از نقش موثر محیط متفاوت این دو شهر و قوانین واستانداردهای شهری بر فرم برجها پرده بر می دارد. چیزی که ویلیس آنرا کاپیتالیسم محلی یا بومی می نامد.

پیتر بلیک در کتاب "فرم از ناکامی تبعیت می کند" به واکاوی علل شکست معماری مدرن و طبل توخالی شعارهایی نظیر فرم از عملکرد تبعیت می کند می پردازد. براستی عملکرد در یک بنا بر چه عواملی دلالت می کند؟ آیا صرف برآوردن نیازهای فیزیکی نشان از عملکرد خوب است؟ نور, تهویه , ابعاد مناسب, قیمت, استحکام و..
آیا پیروی فرم از عملکرد به این معناست که با دیدن بنا بتوانیم عملکردش را تشخیص دهیم؟ وقتی که می گوییم " این ساختمان که اصلا به یک کتابخانه نمی ماند" آیا اقرار می کنیم که عملکرد ساختمان مورد بی توجهی قرار گرفته یا در واقع اعتراف می کنیم که این کتابخانه با آنچه تا بحال به عنوان کتابخانه می شناختیم متفاوت است. پیتر آیزمن در کتاب " Re: working Eisenman " می گوید وقتی می گوییم بنایی فراعملکردی است به این معنا نیست که فاقد عملکرد است بلکه مراد آنست که فرم آن لزوما تابع عملکردش نیست.

ضیافت سیزدهم معماری

2009-08-14T05:52:00.002+10:00

ضیافت سیزدهم معماری به میزبانی وبلاگ دلخوشی

-موضوعات پیشنهادی

-کودک و معماری
- آب در معماری
- فرم و ممفهوم آن در معماری معاصر
- سنت و مدرنیته در معماری

استودیوی طراحی- مدرسه راهنمایی

2009-07-20T04:16:00.016+10:00

چند نمونه از کارهای دانشجویان درس طراحی معماری 2, دانشگاه هنر اسلامی تبریز

همکار : مهندس نیرومند

از جمله کارهایی که به محض بازگشت بر عهده ام گذاشته شد هدایت این استودیو بود. خوشبختانه کتابهای مختلفی در مورد طراحی فضاهای آموزشی ترجمه و تالیف شده است از جمله کتابهای :
1-دستور زبان طراحی محیط های یادگیری تالیف حامد کامل نیا
2- طراحی و معماری فضاهای آموزشی , تالیف دکتر رضا شاطریان

سر فرصت در مورد طراحی مدارس و روند کار آتلیه صحبت خواهم کرد. منتظر نظرات شما هستم.

سیاست و معماری

2009-06-23T21:06:00.005+10:00

101 سال پیش در چنین روزی (2 تیر 1287) مندلی شاه قاجار مجلس ایران را به توپ بست!

ادامه دارد...

....آنگاه پس از

2009-06-19T16:50:00.005+10:00

اما نمی دانی چه شبهایی سحر کردم

بی آنکه یکدم مهربان باشند با هم پلکهای من

در خلوت خواب گوارایی

و آن گاهگه شبها که خوابم برد

هرگز نشد کاید بسویم هاله ای یا نیمتاجی گل

از روشنا گلگشت رؤیایی

در خوابهای من

این آبهای اهلی وحشت

تا چشم بیند کاروان هول و هذیان ست

این کیست ؟ گرگی محتضر ، زخمیش بر گردن

با زخمه های دم به دم کاه نفسهایش

افسانه های نوبت خود را

در ساز این میرنده تن غمناک می نالد

وین کیست ؟ کفتاری ز گودال آمده بیرون

سرشار و سیر از لاشه ی مدفون

بی اعتنا با من نگاهش پوز خود بر خاک می مالد

آنگه دو دست مرده ی پی کرده از آرنج

از روبرو می اید و رگباری از سیلی

من می گریزم سوی درهایی که می بینم بازست

اما پنجه ای خونین که پیدا نیست

از کیست؟

تا می رسم در را برویم کیپ می بندد

آنگاه زالی جغد و جادو می رسد از راه

قهقاه می خندد

وان بسته درها را نشانم می دهد با مهر و موم پنجه ی خونین

سبابه اش جنبان به ترساندن

گوید

بنشین شطرنج

آنگاه فوجی فیل و برج و اسب می بینم

تازان به سویم تند چون سیلاب

من به خیالم می پرم از خواب

مسکین دلم لرزان چو برگ از باد

یا آتشی پاشیده بر آن آب

خاموشی مرگش پر از فریاد

آنگه تسلی می دهم خود را که این خواب و خیالی بود

اما

من گر بیارامم با انتظار نوشخند صبح فردایی

این کودک گریان ز هول سهمگین کابوس

تسکین نمی یابد به هیچ آغوش و لالایی

از بارها یک بار

شب بود و تاریکیش

یا روشنایی روز ، یا کی ؟

خوب یادم نیست

اما گمانم روشنیهای فراوانی در خانه ی همسایه می دیدم

شاید چراغان بود ، شاید روز

شاید نه این بود و نه آن

باری

بر پشت بام خانه مان ، روی گلیم تیره وتاری

با پیردرختی زرد گون گیسو

که بسیاری شکل و شباهت با زنم می برد

غرق عرصه ی شطرنج بودم من

جنگی از آن جانانه های گرم و جانان بود

اندیشه ام هرچند بیدار بود و مرد میدان بود

اما انگار بخت آورده بودم من

زیرا

چندین سوار پر غرور و تیز گامش را

در حمله های گسترش پی کرده بودم من

بازی به شیرین آبهایش بود

با این همه از هول مجهولی

دایم دلم بر خویش می لرزید

گویی خیانت می کند با من یکی از چشمها یا دستهای من

اما حریفم بیش می لرزید

در لحظه های آخر بازی

ناگه زنم ، همبازی شطرنج وحشتناک

شطرنج بی پایان و پیروزی

زد زیر قهقاهی که پشتم را بهم لرزاند

گویا مراهم پاره ای خنداند

دیدم که شاهی در بساطش نیست

گفتی

خواب می دیدم

او گفت : این برجها را مات کن خندید

یعنی چه ؟من گفتم

او در جوابم خندخندان گفت

ماتم نخواهی کرد ، می دانم

پوشیده می خندند با هم پیر بر زینان

من سیلهای اشک و خون بینم در خنده ی اینان

آنگاه اشارت کرده سوی طوطی زردی کانسو ترک تکرار می کرد آنچه او می گفت

با لهجه ی بیگانه و سردی

ماتم نخواهی کرد ، می دانم

زنم نالید

آنگاه اسب مرده ای را از میان کشته ها برداشت

با آن کنار آسمان ، بین جنوب و شرق

پر هیب هایل لکه ابری را نشانم داد

، گفت

آنجاست

پرسیدم آنجا چیست ؟

نالید و دستان را به هم مالید

من باز پرسیدم نالان به نفرت

گفت خواهی دید

ناگاه دیدم آه گویی قصه می بینم

ترکید تندر ، ترق

بین جنوب و شرق

زد آذرخشی برق

کنون دگر باران جرجر بود

هر چیز و هر جا خیس

هر کس گریزان سوی سقفی

، گیرم از ناکس

یا سوی چتری گیرم از ابلیس

من با زنم بر بام خانه ، بر گلیم تار

در زیر آن باران غافلگیر

ماندم پندارم اشکی نیز افشاندم

بر نطع خون آلود این شطرنج رؤیایی

و آن بازی جانانه و جدی

در خوشترین اقصای ژرفایی

وین مهره های شکرین ،‌ شیرین و شیرینکار

این ابر چون آوار ؟

آنجا اجاقی بود روشن ‌ مرد

اینجا چراغ افسرد

دیگر کدام از جان گذشته زیر این خونبار

این هردم افزونبار

شطرنج خواهد باخت

بر بام خانه بر گلیم تار ؟

آن گسترشها وان صف آرایی

آن پیلها و اسبها و برج و باروها

افسوس

باران جرجر بود و ضجه ی ناودانها بود

و سقف هایی که فرو می ریخت

افسوس

آن سقف بلند آرزوهای نجیب ما

و آن باغ بیدار و برومندی که اشجارش

در هر کناری ناگهان می شد طلیب ما

افسوس

انگار درمن گریه می کرد ابر

من خیس و خواب آلود

بغضم در گلو چتری که دارد

می گشاید چنگ

انگار بر من گریه می کرد ابر

ضیافت یازدهم وبلاگهای معماری

2009-05-02T20:16:00.002+10:00

ضیافت یازدهم به میزبانی حسام عشقی

2009-04-26T18:18:00.005+10:00

One of my examiner's comments on the thesis

هر کجا هستم باشم

2009-01-27T02:38:00.001+11:00

۲۸ ژانویه تهران هستم.

مایکل سورکین و فلسطین اشغالی

2008-12-30T15:24:00.010+11:00

قرار بود در این پست از irony صحبت کنیم اما مشکل بتوان حوادث اخیر غزه را شاهد بود و دست به قلم نبرد.

برخی دوستان شاید خرده بگیرند که آخر معمار و طراح شهری و ... را چه به سیاست. جهت اطلاع عرض کنم مایکل سورکین , معمار و طراح شهری که احتمالا معرف حضور اکثرعزیزان نیز هست (یک بار به تهران هم آمده) دو کتاب ویرایش کرده تحت عناوین

The Next Jerusalem و Against the Wall: Israel's Barrier to Peace که در آنها چالشهای مربوط به برنامه ریزی و طراحی شهری در نظامی که وی آنرا با آپارتاید آفریقای جنوبی مقایسه می کند بررسی می شوند.

فرصت شد خلاصه ای از یکی از مقاله های جالب کتاب The Next Jerusalemرا که به نحوه (سو)استفاده از فضاهای سبز شهری به عنوان عاملی برای جدایی محلات عرب نشین از سایر نقاط شهر و نیز نوعی بانک زمین شهری برای ساخت و سازهای آتی شهرکهای یهودی نشین می پردازد اینجا می آورم.

مرتبط

خدا را شکر که زمان هیتلر وبلاگ نوشته نمی شد (تلخ مثل عسل)

همه‌ی جانورهای بی‌رحم را نابود کنید - تحلیل نوآم چامسکی از وقایع غزه (بامدادی)

رادیو زمانه

غزه از روایت رسمی تا حقیقت ماجرا (شهیر)

طراحی شهری به مثابه قدرت

Gaza

فلسطین حقیقت در برابر دروغ

An Israeli in Gaza

Michael Sorkin (1948, Washington, D.C

Michael Sorkin, is the Founder of Michael Sorkin Studio in New York City, devoted to both practical and theoretical projects at all scales with a special interest in the city.
Michael Sorkin received his architectural training at Harvard and MIT. Sorkin is currently a Professor of Architecture and Director of the graduate urban design program at New York's City College (CUNY). Previously, he was Professor of Urbanism and Director of the Institute of Urbanism at the Academy of Fine Arts in Vienna and has held professorships and visiting professorships at numerous schools of architecture including Columbia, Yale, Harvard, Cornell,

Michigan, Cooper Union, Illinois, Pennsylvania, and others

.
Sorkin has authored many articles in a wide range of both professional and general publications. He was the architecture critic of The Village Voice for 10 years. Currently a contributing editor for Architectural Record, I.D., and Metropolis. A few of his books include: 'Variations on A Theme Park', 'Exquisite Corpse', 'Local Code', 'Giving Ground' (edited with Joan Copjec), and 'Wiggle', a monograph of the Sorkin studio.
Sorkin is an outspoken supporter of politically leftist causes. In 2005, he edited Against the Wall, which compares Israel to Apartheid South Africa.

هجمونی بازار آزاد و راه نقد آن

2008-12-16T16:27:00.005+11:00

Steve Whitford از اساتید معماری و طراحی شهری دانشکده مان در سمیناری به موضوع نقد بازار آزاد Free market اشاره کرد و اینکه چطور این موضوع می تواند به یک چالش تبدیل شود. نقد بازار آزاد کار آسانی نیست چون این پدیده قابلیت آن را دارد که نقد خودش را نیز به شکل کالا بسته بندی کرده و به شما بفروشد. نمونه اش همین عناوین مرسومی که امروزه نقل محافل و سمینارهای معماری و شهری است: معماری سبز , معماری و طراحی شهری پایدار, ...

امروزه شرکتهای تولید کننده مصالح به اصطلاح environmentally-friendly و سبز بر سر فروش تولیداتشان با هم به رقابت می پردازند تا با استفاده از احساس مسئولیتی که دوستداران محیط نسبت به پیامدهای ساخت و ساز دارند به فروش و مصرف هر چه بیشتر محصولاتشان نائل آیند.

راه مقابله با این خطر چیست؟ به نظر استیو یک راه استفاده از irony است. موضوع رساله استیو

the use of dialectic imagery and irony in the production of a critical architecture

است. توضیح و تفسیر irony را به پست بعدی موکول می کنم اما یک نمونه این بحث نقد و کالابودگی و ..هفته پیش اتفاق افتاد. وقتی شنیدم خبرنگار عراقی با لنگه کفش از بوش ملعون استقبال کرده است آنچه برای من جالب بود حواشی این موضوع نبود. سوالی بود که یکی از خوانندگان خبر مطرح کرده بود. کی این کفشها قرار است در ای بی e-bay به فروش برسند! کلا این موضوع برای خودش irony است.

مرتبط

مساله ای به نام حمل و نقل عمومی

2008-12-11T14:39:00.011+11:00

حمل و نقل شاید یکی از مهمترین چالشهای کلانشهر تهران باشد که مسائلی نظیر آلودگی هوا , سر وصدا , آرامش روحی, ..همه به آن بستگی مستقیم دارند اما قبل از هر گونه نسخه پیچی در زمینه این مهم باید مجموعه ای از عوامل موثر بر و متاثر از این عنصر مورد بررسی قرار گیرند. از گونه های مختلف حمل و نقل گرفته (مترو, اتوبوس, مونوریل, تاکسی , مینی بوس و ..) تا ساختار فضایی شهر , تراکم جمعیت , مراکز و ایستگاههای شهری , نوع سوخت (بنزین, گاز,..) و تاثیر آنها بر قیمت زمین, مالیاتهای شهری , پدیده جنتریفیکیشن (رانده شدن اقشار کم درآمدبواسطه افزایش قیمت زمین) و ...

بخصوص وقتی با شهری چون تهران سر وکار داریم که حاصل همپوشانی لایه های مختلفی از انواع و اقسام رویکردها طراحی و برنامه ریزی از مدرنیزاسیون برونزای رضا شاه گرفته تا بزرگراهها و حومه های شهری که ویکتور گروئن معروف به مالساز آمریکا بر بوم شهر نگاشت تا سیاست هایی چون فروش تراکم و ..پس از انقلاب.

ساختار فضایی شهرها (تک مرکزی یا چند مرکزی بودن) و تراکم شهری (کم یا زیاد) از جمله عواملی هستند که بهینه ترین سیستم حمل و نقل را تعیین می کنند. حمل و نقل عمومی در شهرهای چند مرکزی و کم تراکم بازدهی کمتری نسبت به شهرهای تک مرکزی ناحیه اقتصادی مشخص (C.B.D.) و پرتراکم داراست.

مقایسه ای که Alain Bertaud بر اساس دو ویژگی تعداد مراکز شهری و تراکم بین تهران و سایر شهرها ارائه می کند نشان می دهد که تهران از منحنی نرم فاصله قابل توجی دارد به عبارتی در حالیکه از تراکمی شبیه پاریس برخوردار است از نظر چند مرکزی بودن به شهرهای شمال آمریکا مثل آتلانتا نزدیکتر است.این را شاید بتوان به نوعی ربط داد به نگاه دو پهلوی به غرب که یکی پاریس هوسمان را الگو قرار داد و دیگری شهرهای آمریکا را.

چند مرکزی بودن تهران باعث می شود تا بر خلاف شهرهای با مرکز مشخص مثل ملبورن, پاریس و شانگهای از خطوط مترو استفاده بهینه صورت نگیرد. جنجال اولویت استفاده از مونوریل یا مترو را که یادتان هست.این موضوع را حالا از این منظر ببینید.

مقایسه منطقه کلانشهری تهران (استان) با سایرشهرها نیز حاکی از تفاوت آشکارو پراکندگی حوزه های تحت نفوذ این کلانشهر است.

حتی در نمودار نسبت متوسط سرانه مسکونی به درآمد افراد تهران به صورت تافته ای جدابافته از منحنی نرم پدیدار می شود. شهری که گویی ساکنینش بر خلاف شهری اروپایی یا آسیای جنوب شرقی سرانه ای بیش از وسعشان را طلب می کنند.

منبع نمودارها:

Bertaud, A. (2003). Tehran spatial structure: Constraints and opportunities for future development

prepared for Ministry of housing and urban development

ریخت شناسی شهری

2008-12-10T16:49:00.002+11:00

داشتم مقاله ای از کاستلو (Costello) در مورد شهرهای ایرانی می خواندم و هر از چندی به لطف ویکیمپیا بافت شهرهای مختلف را بررسی می کردم که به دزفول برخوردم. چقدر بافت عجیبی د ارد با آن تضاد آشکار بین بافت قدیمش که همچون جزیره ای در شبکه ی شطرنجی بافت جدید محصور شده است.شهرهای ایرانی به دلیل سابقه تاریخی و تغییراتی را که در دورانهای مختلف بخصوص بواسطه مدرنیزاسیون رضاخانی , مهاجرتها, سیستم حمل و نقل و ...تجربه کرده اند شاید از پیچیده ترین بافتهای شهری برخوردار باشند واین من را وسوسه می کند برای پیشنهاد ایجاد واحدی درسی که صرفا بافت شهرهای معاصر را از منظر ساختارهای اجتماعی-فیزیکی شان بررسی کند.

خودتان ببینید ونظر بدهید.

رویای برج

2008-12-09T20:44:00.005+11:00

برج....ای برج .... مسافر پرسید

فایده تو چیست؟ در این برهوت ....مسلما تو را بیهوده بر نیافراشته اند....

بیهوده .....نمی دانم....

خوانده ام که معماری ایرانی از ویژگیهایش یکی هم اینست که از بیهودگی پرهیز می کند.
آری حتما برای تو هم عملکردی باید باشد

عملکرد... برج زمزمه کرد....

آری عملکرد مطمئنم سازنده تو تو را برای این ساخته تا مسافران راه گم کرده را راهنما باشی...شاید هم برای رصد ستاره ها از تو استفاده می کرده اند و یا آرامگاه شخص صاحب نامی را جاودانه کرده ای

برج سکوت کرد......مسافر به راه افتاد و در افق ناپدید شد

برج بهش نگفت که خالقش برای این ساختتش تا احساس نکنه فقط خودش تو این برهوت دنیا تنهاست

پی نوشت

زیر این گنبد نیلی زیر این چرخ کبود
توی یک صحرای دور یه برج پیر و کهنه بود
یه روزی زیر هجوم وحشی بارون و باد
از افق کبوتری تا برج کهنه پرگشود

برج تنها سرپناه خستگی شد
مهربونیش مرهم شکستگی شد
اما این حادثه برج و کبوتر
قصه فاجعه دلبستگی شد

اول قصمونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی

باد و بارون که تموم شد اون پرنده پر کشید
التماس و اشتیاقو ته چشم برج ندید
عمر بارون عمر خوشبختی برج کهنه بود
بعد از اون حتی تو خوابم اون پرنده روندید

هی پرنده من ای مسافر من
من همون پوسیده تنهانشینم
هجرت تو هر چی بود معراج تو بود
اما من اسیر مرداب زمینم

راز پروازو فقط تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی
آخر قصمونو تو می دونی تو می دونستی
من نمی تونم برم تو می تونی تو می تونستی

ادامه مطلب پدیدارشناسی

2008-12-09T12:52:00.005+11:00

خانم فرزانه حقیقی در ارتباط با پست طرح یک سوال : پدیدارشناسی , نخبه گرا یا پوپولیست نظرات خوبی را ارائه کرده اند که حیفم آمد اینجا نیاورم. بدیهی است بحث و تبادل نظر بر سر این موضوعات و بهتر است بگویم نقطه نظر یا ایده هاست که به آنها جلا می بخشد و ابهامات را برطرف می کند. نوشته های این وبلاگ را من بیشتر نوعی تمرین فکری می بینم تا خبررسانی یا گزارش دهی.

"چند تا نکته ی پراکنده به نظرم رسید:

:1)وقتی از پدیدارشناسی حرفی به میان می آید ، به نظر من بهتر است که مشخصا اشاره کنیم که ما دردستگاه فکری کدام فیلسوف ( چون پایه های پدیدارشناسی در وادی فلسفه پی ریزی شدند نه معماری) بحث می کنیم.همانطور هم که در متنی که نقل کرده اید دقیقا اشاره کرده است که مثلا هایدگر چنین می گوید . اما اگر سراغ معماران پدیدارشناس برویم قضیه اندکی فرق خواهد کرد ، مشابهت ها بسیار بیشتر خواهد شد... البته ناگفته نماند که فیلسوف مشهوری که مشخصا در مورد معماری مقاله نوشته است ، هایدگر است ، گرچه خودش د رمقاله اش به صراحت عنوان می کند که سودای کشف ایده های معمارانه نداشته است.

2)حال اگر در دستگاه فکری هایدگر بیندیشیم به نظر من باید در مورد نکته ای که خودتان هم هایلایت کرده اید دقت بیشری کرد اینکه تجربه ی عمیق تر و اصیل تری از زندگی حاصل کنیم. این مسئله کاری است که وی مشخصا در کتاب هستی و زمانش می کند و به وصف تحلیلی بودن می پردازد . حال ، تحلیل وضعیت بنیادین چه نیازی به اثبات دارد ؟ خود اثبات کردن با برهان مسئله پوزیتیویست هاست . ما یک تحلیل را می خوانیم یا با آن موافق هستیم یا نیستیم . یا با آن احساس نزدیکی می کنیم یا نمی کنیم. حال چرا باید به اثبات یا تداوم و توسعه ی چنین نگاهی بیندیشیم؟ من در دستگاه فکری هایدگری یا می پذیرم که به هستی پرتاب شده ام و موجودی به سوی آن جا هستم یا نمی پذیرم . پدیدارشناسی تنها با عقل آدمی سخن نمی گوید ، کلیت وجودش ، یعنی تن و روانش را مخطاب قرار می دهد.

3) بهتر است که دقیقا اشاره کنیم روزمرگی در فلسفه ی هایدگر چیست .هایدگر مشخصا از همین نقطه آغاز می کند . مابقی پدیدارشناسان را نمی دانم. اما به نظر من اگر حتی به خود متن هستی و زمان رجوع کنیم مرز بین این دوگانه ای که مطرح کرده اید شفاف تر خواهد شد. البته به نظرمن این دو واژه برای نشان دادن چنان مرزی نیاز به بررسی بیشتری دارند.

4) روزمرگی آنگونه که من فهمیدم ، یعنی نیندیشیدن به هستی ( در هر سطحی: در –جهان – بودن، با-دیگران-بودن و با-چیزها- بودن) ، بدین معنا که هستی را به فراموشی بسپاریم. حال اگر کسی از این نقطه آغاز کند و برای طرح چنین مساله ای متد خاصی نیاز داشته باشد و از راه های علمی روز عدول کند ، یعنی اینکه عوام زده شده است؟

5) آیا می توان گفت که چرا شاعران زبان شعر را برای بیان دیدگاهشان انتخاب کرده اند و معماران زبان فضا را و نقاشان زبان رنگ را ؟ گاهی بیان بعضی مفاهیم زبان خودش را می طلبد . اگر زبانی راهی متفاوت را پیمود و از قضا رابطه ی نزدیکی با عوام برقرار کرد ، محکوم به عوام زدگی است؟ آیا شعر سهراب یا شاملو با همه گیر شدن از ارزش زبانیشان کاسته می شود؟

6) البته همه گیر شدن این نگاه و برداشت های بسیار سطحی می طلبد که چنین سوالاتی مطرح شود. من از شما به دلیل طرح این مسئله واقعا تشکر می کنم. از بیان این نکته های پراکنده نه نفی موضوعیت پرسش شما بلکه عمق بخشیدن به آنها بود . موفق و پیروز باشید"

حس مکان و طراحی شهری

2008-12-07T22:49:00.007+11:00

برای ضیافت نهم به میزبانی محمدرضا منعام و فرناز ضرابیان: حس مکان در فضاهای شهری

واژه مکان یا place چندی است که جایگاه ویژه ای در ادبیات مطالعات شهری , جغرافیای شهری, منظر فرهنگی , معماری و حتی جامعه شناسی شهری و روانشناسی محیطی پیدا کرده است. اما مشابه بسیاری از واژه های دیگر چون منظر یا محیط اجماع کاملی بر سر تعریف این واژه و خصوصیاتی که یک فضای شهری را به مکان مبدل می کنند هنوز وجود ندارد و هر یک از این حوزه ها از ظن خود یار این مفهوم شده اند. بر اساس مدل پانتر یک مکان شهری حاصل انطباق سه لایه مختلف فضای فیزیکی , فعالیتها و تصویر یا برداشت کاربران از فضا می باشد. این تعریف با سه گانه فضایی لفور Lefebvre یعنی فضای انگاشت شده برداشت شده و زیست شده نیز مطابقت دارد.
به عبارتی این استفاده و از آن خود سازیappropriation کاربران (چه بواسطه استفاده ای که از فضا می کنند و چه بواسطه معنایی که به فضا الصاق ascribe می کنند) است که یک فضای شهری را به مکان تبدیل می کنند. حس مکانsense of place واژه دیگری است که به اعتقاد هیدن Hayden به اندازه مکان مبهم است که گاه از جایگاه نوعی مفهومی زیبایی شناسانه و گاه از منظرشخصیتی که یک مکان location داراست تعریف شده. مکان همچنین در برخی دوره های تاریخی بر نوعی مالکیت یک گروه یا طبقه خاص بر قطعه ای از فضا یا زمین دلالت داشته. تفاوت بین دو واژه house و home را می توان از این منظر تعریف کرد. House دلالت بر فضای زندگی به مثابه نوعی کالا و ساختمان می کند حال آنکه home مفهومی شخصی شده تر و گاها به جای واژه مکان نیز می نشیند.
حال سوالی که می تواند مطرح شود این است که اگر ویژگیهای یک مکان در تصورات خاطرات و احساساتی که کاربران به یک فضا الصاق می کنند و نتیجتا می توان به اندازه کاربران مکان داشته باشیم چه مابه ازایی برای طراحان شهری باقی خواهد ماند و اصولا آیا طراحان و برنامه ریزان شهری در جایگاهی هستند که بتوانند کیفیاتی اینچنینی را باز تولید کنند یا به قول معروف به مکان سازی place-making دست بزنند. آیا می توان قائل به وجود چیزی به اسم نا مکان یا آنچه Relph رلف placelessness –نامکانیت می نامد شد؟
از منظر تئوری فضایی لفور یا جغرافی دانان نئومارکسیستی چون هاروی و کاستلز منطق بازار آزاد یا سرمایه داری با رویکردشان به فضا به عنوان کالای تجاری در خدمت انباشت سرمایه capital accumulation به تولید فضاهای شهری عمومی و جذابیت های توریستی و حومه های مسکونی به عنوان ساز و کار این منطق می پردازند غافل از اینکه در دل خود نوعی آنتی تز را می پرورند و آن هم مقاومت ساکنین این حومه ها و کاربران در برابر تغییر و دخل و تصرف در حوزه زندگی و فضاهای که به نوعی به آنها هویتی خاص و احساس تعلق می بخشند می باشد.
کاستلز از دو واژه فضای جریان و فضای مکان space of flow and space of place برای اشاره به این تضاد درونی استفاده می کند. Space of flow را می توان به مثابه دالانهایی (کریدور) دانست که اطلاعات سرمایه و مسافرین را از جایی به جای دیگر و از مکانی به مکانی دیگر منتقل می کند. فرودگاهها, بزرگراها, ترمینالها, مالها و مراکز خرید, پارکینگها, کارخانجات, دیزنی لند ها, برجهای تجاری و ...و آنچه در مجموع رم کول هاوس از آن با عنوان شهر جنریک نام می برد به نوعی نماینده چنین نامکانهایی هستند.
تعلق به مکان یا place attachment از دیگر واژه هایست که همراه با حس مکان امروزه وارد ادبیات رشته های مختلف شده. روانشناسان محیطی تعلق به مکان را حاصل نوعی فرایند روانشناسانه می دانند که هم نوعی پاسخ بیولوژیک به محیط اطراف از طریق حواس پنجگانه را شامل می شود و هم نوعی تولید فرهنگی است که در ارتباط شخص با محیط فیزیکی و نیز روابطش با دیگر کاربران فضا و اعضای اجتماعات مختلف شکل می گیرد.
از دیگر حوزه های که با مفهوم مکان سر وکار دارند می توان به مطالعات مناظر فرهنگی اشاره کرد که هنوزاز اقبال لازم در سیستم آموزشی مطالعات شهری کشورمان برخوردار نگشته اند. مناظر فرهنگی که از محیطهای طبیعی و انسان ساخت تشکیل یافته اند به اعتقاد هیدن معانی به مراتب خاص تری از مکان را در بر می گیرند اما در مطالعات اولیه این حوزه نیزتوجه کافی به ابعاد سیاسی مکان نشده است.
اما آیا یک مکان می تواند تحت تاثیر فضاهای یکجورساز جریان به نامکان تبدیل شود؟
به اعتقاد برخی به جای استفاده از واژه هایی چون نا-مکان یا برهوت شهری شاید بهتر باشد از واژه مکان بد استفاده کرد چون به هر حال نا مکان ها نیز کیفیات خاص خود را دارا هستند. به علاوه منطق بازار آزاد بهترین مکانها را هم می تواند تهدید کند. منحصر به فرد ترین مکانهای شهری و جذابیت های توریستی از آبشار نیاگارا گرفته تا میدان نقش جهان و ماسوله و ابیانه... نیز می توانند به صورت فضاهای قابل مصرف بسته بندی شده و در صنعت توریسم مضمحل شوند. اینجاست که واژه Authenticity یا آنچه از آن به اصالت تعبیر می شود اهمیت شایانی می یابد. مفهومی که تفاوت میان تجربه بکر و اصیل یک مکان را از تجربه بازتولید شده و مصنوعی اش متمایز می کند. آنچه تجربه دیدن برج ایفل را از مدل بازسازی شده اش در لاس وگاس یا تجربه مواجه با عظمت و والایی sublime یک گراند کانیون را در صبحی دل انگیز از تجربه دیدن این منظر طبیعی در قالب تورهای توریستی و توضیحات کسل کننده مسئول تور متمایز می کند!

ادامه دارد...

Altman, I. and Setha M. Low. (1992). Place attachment. New York: Plenum Press.
Hayden, D. (1995). The power of place: urban landscapes as public history. Cambridge: MIT Press.
Relph, E. C. (1976). Place and placelessness. London: Pion.

طرح یک سوال : پدیدارشناسی , نخبه گرا یا پوپولیست

2008-11-26T16:29:00.005+11:00

نظر بدهید تا بعد موضوع را به بحث بگذاریم ---

------------------------------------

خوب ممنون از دوستانی که نظراتی را اعلام کردند. راستش شخصا خود من هم چندان طرفدار دوگانه های dichotomy اینچنینی نیستم چون به هر حال سیاه و سفید دیدن مسائل در اکثر موارد راه به گمراهی می برد اما این نباید موجب اتخاذ رویکردی مبهم و نه این و نه آنی هم بشود.

به نظر من رویکردهای پدیدارشناسانه چه در معماری و چه درمطالعات شهری و محیطی به دلیل هجمه تکنولوژی و سرعت و شتاب زندگی مدرن یا بی اهمیت قلمداد شده اند و یا دچار انحرافاتی گشته اند. البته نخبه گرا و بویژه پوپولیست شاید واژه های مناسبی نباشند. اصطلاح پوپولیست باری منفی در خود مستتر دارد. همانطور که واژه های چون مردم, توده, عوام, ملت و ...بر یک مفهوم واحد دلالت نمی کنند و بنابراین شاید منظور از وجهه پوپولیستی پدیدار شناسی جایگاهی است که از نگاه زندگی روزمره و حس معمول و..به دنیای اطراف می نگرد که با نگاه تئوریک متفاوت است.

جالب اینکه امروز که به طور اتفاقی این پاراگراف از مقاله Guignon در کتاب هایدگر , اصالت و مدرنیته را می خواندم اشاره ملموسی به این موضوع در آن دیدم که عین جملاتش را برایتان می آورم:

In undertaking this ontological inquiry, Heidegger is especially sensitive to the question of the standpoint from which such questioning (منظور پرسش از هستی) should be undertaken. Philosophy must always ask:

Where do I stand when I say these things? As in Being and Time, Heidegger suspects that both the "common sense" standpoint made manifest in everyday life and the "objective" theoritical standpoint are inadequate for such an inquiry. The standpoint of ordinary "common sense" can not be trusted to give us a clear insight into things, because the sense of reality that arises in da-to-day existence is warped by public interpretations and by the disjointedness of preoccupied absorption in mundane affairs. If we are to avoid the distorted outlook of "common sense", then, we must begin from a deeper and more original experience of life than is found in everyday existence.

این دیدگاه موضوع دیگری را مطرح می کند و آن اینکه تا چه حد نگاه و مشاهدات ما از اشیا و جهان اطراف ابجکتیواست و تا چه حد تئوری آنچه را که تجربه می کنیم به مجموعه ای از عناصر قابل تمایز و یا دارای اهمیت برایمان تبدیل می کند.

Guignon بعد به موضوع بغرنجی اشاره می کند:

Heidegger's radicalized phenomenology refuses to see itself mearly as a "standpoint" with a pregiven method established in advance. Since phenomenology can only authenticate itself by itself and through itself there can be no procedure or technique that determines the course of inquiry totally independent of the concerete findings uncovered along the way (p.86)..

Open for further discussion..............

پارک یا تئاتر شهری

2008-11-23T15:12:00.001+11:00

معماری به مثابه قدرت-2

2008-11-13T12:08:00.004+11:00

از موضوعاتی که به لطف این پستهای کوتاه اخیر صرفا تلاش می کنم تا از یادشان نبرم تا سر فرصت به کند و کاو علمی ترشان بپردازم یکی هم همین سیاسی بودن معماری و طراحی شهری است که به نظر امری ناگزیر می رسد. چه این سیاسی بودن توام با تولید معماری باشد و چه بازتولیدش به واسطه رسانه از تصویر و جعبه جادو گرفته تا نوشته ها و حرفهای کوچه و بازار.

این کار لوئی کان را اگر دیده یا یادتان باشد مثال خوبی از این واقعیت است. پروژه ای که هیچ گاه جامه عمل نپوشید (کنیسه هوروای نو). اگر مستند لویی کان ساخته پسرش را دیده باشید جایی اشاره می کند که یکی از علل ساخته نشدن این پروژه رقابتی است که می توانست با نشانه جهانی بیت المقدس یعنی قبه الصخره دامن بزند (که غالبا با مسجد الاقصی اشتباه می شود).

معماری به عنوان زبان قدرت می تواند گاه سینی و ظرف بسیاری پیامها باشد. نگاهی به شهرها بیاندازید و ببینید هر بنا به چه زبانی سخن می گوید. اگر در شهری مذهبی-تاریخی مثل مشهد این مجموعه ای زیارتی مذهبی و گنبد طلایی رنگ است که بر دل شهر می نشیند در شهر کاپیتالیستی چون نیویورک این آسمانخراشهای شرکتهای قدر قدرت و غولهای تجاری اند که شکوه و سرمایه بانیانشان را به رخ شهروندان شهر می کشانند. پایین امدن برجهای دو قلوی نیویورک به وضوح پرده ای دیگر از این گفتمان قدرت را به نمایش گذاشت و با برگزاری مسابقه طراحی برجهای جدید این گفتمان همچنان ادامه می یابد.

این مقدمه را به لطف دیدن این خبر نوشتم. فرانک گهری معماری که به نظر من به مرز تکرار خود رسیده به تازگی موزه ای را به نام "موزه مدارا" Tolerance- در اورشلیم طراحی کرده. طنز تلخ ماجرا اما این است که اولین کلنگ ساختمان چندان پرده جالبی از مدارا را به نمایش نگذاشته چون برای ساختش قرار است بخشی از یک قبرستان فلسطینی ها به دست لودرها سپرده شود. من مانده ام چرا اصلا فرانک گهری به خودش زحمت داده اسم این موزه را موزه مدارا بگذارد. می گذاشت موزه جنگ یا هر چیز دیگری. به این فضاها و فرمها نظری بیاندازید و اگر نشانه ای از مفهوم مدارا در آنها دیدید ما را هم خبر کنید.

زشت ترین ساختمانهای دنیا طبق نظر مردم

2008-10-28T19:00:00.004+11:00

اینجا را ببینید. آدم را به فکر وا می دارد. بخصوص که معماران صاحب نامی چون ریچارد راجرز , آی ام پی و مایکل گریوز هم در این لیست هستند.

جهت اطلاع

2008-10-28T15:16:00.005+11:00

صرفا جهت اطلاع

نماینده ای از دانشگاه ملبورن با نام Pauline Nunan

به همراه دکتر عباس رجبی فرد جهت ارتقاء ارتباطات علمی , جذب دانشجو و احتمالا ارائه بورس عازم تهران هستند. در صورت تمایل می توانید در تاریخهای ذکر شده با ایشان تماس گرفته و اطلاعات کسب نمایید.

Melbourne University-Iran Visit for education

November 2008

تهران, مدرن یا پست مدرن

2008-10-09T19:05:00.001+11:00

تهران, شهر چند مرکزی.............

به زودی

در زندگی روزمره moment کلیپ هفته- آن

2008-10-05T16:05:00.005+11:00

به زندگی روزمره فکر کنید. چه چیز این روزمرگی را شکل می دهد. تکرار؟ آیا تنوع و جریان زندگی روزمره هم بخشی از روزمرگی اش است. چه بخشهایی از زندگی قابل تکفیک از زندگی روزمره اند؟ در واقع روزمره نیستند بدیع اند برای هر یک از ما تنها چند بار اتفاق می افتند یا اگر هم ریتم دارند ریتمی به مراتب غیر قابل پیش بینی تر دارند مثل جشن ها یا اتفاقات. به قول حافظ آن یا به قول لوفبر مامنت. آیا زیبایی زندگی را این آنها می سازند یا آن روزمرگی؟

گروهی که به الهام از لوفبر به ایجاد تئوری "آن" ها دست زدند به Situationist ها معروف اند هر چند که لوفبر بعدها از آنها کناره گرفت اما بررسی اینکه چطور استعمار زندگی روزمره به دست نیروهای مختلف اقتصادی , اجتماعی چنین بازخوردهایی را موجب می شود (شبیه حرکت داداها -1916در اعتراض به خشونت جنگ و سنت دیرینه فلسفه عقلانیت) جالب است. توضیح اینکه چنین حرکات هنری-سیاسی چه ارتباطی به معماری و شهرسازی می تواند داشته باشد در حوصله این مطلب نیست اما بد نیست اشاره کنیم که فعالیتهای این گروه بین سالهای 1953تا 1960 به ایجاد آنچه Unitary urbanism نامیده می شود نیز منجر شد. بعلاوه وقتی فیلسوف فرانسوی Alain De Botton کتابی در مورد ارتباط معماری و خوشحالی می نویسد ارتباط دادن آن های زندگی روزمره به شهر و معماری چندان دور از ذهن نیست.

قرار نبود اینقدر سخن به درازا بکشد چون می خواستم یکی از این آنهای زندگی روزمره را در این فیلم Julio Medem

که دیدنش هر بار اشک به چشم آدم می آورد ببینید.

در جستجوی فضاهای فراموش شده

2008-10-03T15:37:00.016+10:00

بختیار لطفی در پست جدیدش موضوع جالبی را مطرح کرده که شاید دغدغه ذهنی بسیاری از دوستان نیز باشد. معماری دوران پهلوی و بخصوص معماری مسکونی که غبارزمان رفته رفته می رود تا چهره آنها را مخدوش تر و شناخت آنها را دشوار تر نماید. هر چند ناصر فکوهی ساخت و سازهای دهه 1960 به بعد در تهران را معماری کم مایه ومحصول دلارهای نفتی می داند این امر قابل تعمیم به تمامی بناهای ساخته شده در این برهه زمانی نمی تواند باشد. این نقشه ها و تصاویر مقدمه ایست بر فراخوانی برای هم اندیشی و در میان گذاشتن نظرات , اسناد و اطلاعات مختلفی که هر یک از ما ممکن است در صندوقچه های تنهایی مان انبار کرده باشیم .

هر چند بزرگان زیادی همچون مهندس کامران صفامنش , خانم دکتر مینا معرفت , خانم مهوش عالمی , کاتوزیان , .......
روی این بناها کار کرده اند اما به دلایل مختلفی چون عدم وجود فرهنگ تحقیق گروهی , در دسترس نبودن برخی از این افراد , مشکل کار تحقیق و مستند سازی در ایران امیدوارم این ارتباطات بتواند مجموعه این اطلاعات سرگردان و بی خانمان را به هم گره زده و پرده از رازهای سر به مهر آنچه بر معماری این دوران و کسانی که در آنها زیسته اند رفته را بردارد.

پی نوشت
این نوشته تنها یک مقدمه است.
پلانها از پایان نامه دکتری خانم معرفت با عنوان
Building to power: Architecture of Tehran 1921-1941
گرفته شده.
عکسها نیز مربوط به خانه ایست متعلق به دکتر شیرازیان در خیابان تخت جمشید (طالقانی)- تقاطع پل حافظ که امروز جای آن را ساختمان چند طبقه اداری گرفته است. ساختمان درحال احداث وزارت نفت در پس زمینه تصویر دیده می شود. شایسته است از فرزند دکتر شیرازیان خانم لیلا شیرازیان که این عکسها را در اختیار من قرار دادند همینجا مراتب تشکرو قدردانی را به جا آورم.

یک ابتکار خوب

2008-09-26T12:08:00.004+10:00

محله الکترونیک

کلیپ هفته. اگر دی سرتو فیلمساز بود

2008-09-25T16:50:00.004+10:00

این روزها سرم خیلی شلوغ است و فرصت نمی کنم زیاد بنویسم. فعلا این کلیپ از فیلم امیلی شاهکار Jean-Pierre Jeunetرا ببینید تا بعد راجع به ربطش به نوشته های فیلسوف فرانسوی میشل دی سرتو و زندگی روزمره بیشتر صحبت کنیم.

به جستجوی تو ای هشتی

2008-09-13T16:13:00.012+10:00

به جستجوي تو

بر درگاه کوه مي گريم

در آستانه دريا و علف

به جستجوي تو ای تندیس و ای مظهر مدرنیته در سنت , ای سنت مدرن i

به جستجوی تو در معبر بادها مي گريم

تویی که حضورت اما چشم دل می خواهد ii

و اندکی یاری زمین کاو iii

تویی که گرد سنتت برهر اقلیمی کیمیاست و حضورت بی خداترین سایتها را نیز اسلامی می کند.

به هر کجا نگرستیم نقشی از حضور تو دیدم

حتی در پرت افتاده ترین واحه ها آنجا که هندسه شلخته خانه ها باید از خجالت تو آب شوند

عهد می بندم تا روزی شهری بسازم و باره اش را به شمایلت مزین کنم

تا دیگر هیچ نقش بیگانه ای گستاخی حضور در آن شهر را نیابد.

i یا به قولی ری تردیشنالایزیشن !!

ii یا شاید هم چشم پرنده

iii همون گوگل ارف

تمام تصاویر از شهر مشهد و حومه های آن برداشت شده است.

ضیافت هشتم به میزبانی علی اعطا

2008-09-07T11:24:00.004+10:00

وبلاگ کلونا د

باز هم شهر اسلامی

2008-08-31T16:01:00.011+10:00

تبديل زمين‌های مستطيل‌شكل به مربع گامی برای رسيدن به فيزيك شهر اسلامی است!!

گروه هنر: از آنجا كه حياط در معماری قديم مسلمانان مفهومی متعالی بوده، تبديل قطعه‌زمين‌های مستطيل‌شكل به مربع‌شكل، گامی برای رسيدن به شهر اسلامی خواهد بود چرا كه اگر زمين مربع باشد می‌توان حياط مركزی برای آن در نظر گرفته و اطراف حياط ديگر قسمت‌های ساختمان را تعبيه كرد.

«حميد برومند‌صالح» معمار و شهرساز در گفت‌وگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) با تاييد مطلب فوق گفت: اصطلاح «معماری اسلامی» غلط مصطلح است و بهتر است گفته شود معماری مسلمين.

وی افزود: وجه تمايز معماری مسلمين با ديگر معماری‌ها اعتقادات دينی و مذهبی است كه موجب می‌شود معماری و يا ساخته‌های دست متدينين رنگ و بوی آن دين را به خود بگيرد. مثلاً بودايی‌ها اعتقاد دارند مجسمه بودا را ساخته و به آن كرنش كنند در حالی كه در بين مسلمانان مجسمه‌سازی حرمت دارد حتی بر روی هنرهايی چون نقاشی و نگارگری هم فقها مناقشه كرده‌اند و بر اين نظرند كه اگر قرار است تصويری كشيده شود بايد به صورت كامل تصوير نشود. اين امر وجه تمايز هنر مسلمين از ديگر هنرهاست.

ادامه مطلب

پی نوشت

چند نمونه از حیاطهای مربع شکل خانه های ایرانی (خانه بروجردیها و عباسیان در کاشان) !

مطالب در کل درست اند اما نمی دانم چرا چنین تیتری باید برای این گزارش انتخاب شود.

مسجد امام صادق (ع) در میدان فلسطین از آثار حمید برومند صالح

Gadjo Dilo- کلیپ هفته -غریبه دیوانه

2008-08-27T11:06:00.007+10:00

این کلیپ به دو دلیل برایم جالب است. یکی اینکه نشان می دهد چقدر شباهت های فرهنگی می توانند مرزهای فیزیکی را در نوردند و آنچه مثلا زمزمه شاعران ایران زمین بوده است در زندگی این کولیهای رومانیایی بروز یابد.
زخاك من اگر گندم برآيد
از آن گر نان ‌پزي مستي فزايد
خمير و نانبا ديوانه گردد
تنورش بيت مستانه سرايد
اگر بر گور من آيي زيارت
تو را خرپشته‌ام رقصان نمايد
ميا بي ‌دف به گور من برادر
كه در بزم خدا غمگين نشايد

چون درگذرم به باده شوييد مرا،
تلقين ز شراب ناب گوييد مرا،
خواهيد به روز حشر يابييد مرا؟
از خاک در ميکده جوييد مرا.

دومین موضوع که باید با تفصیل بیشترودر پستی جداگانه به آن پرداخته شود مفهومی است به نام Authenticity

که مترادف فارسی اش ( اعتبار، سنديت ، صحت) شاید به رسایی خود این واژه نباشد. در ویکیپدیا این واژه چنین توصیف شده است

Authenticity is a technical term in existentialist philosophy, and is also used in the philosophy of art and psychology. In philosophy, the conscious self is seen as coming to terms with being in a material world and with encountering external forces, pressures and influences which are very different from, and other than, itself. Authenticity is the degree to which one is true to one's own personality, spirit, or character, despite these pressures

ارتباط این مفهوم با معماری و طراحی شهری را در پست دیگری بررسی خواهیم کرد اما با دیدن این کلیپ به نظر شما کولی ها زندگی آوتنتیک تری دارند یا ما شهرنشینان که هر روز باید هزاران ماسک و نقاب شهری را به چهره بزنیم تا زندگی روزمره مان را به شب برسانیم.

چند بورس دکتری در ایتالیا

2008-08-23T17:45:00.005+10:00

SPATIAL PLANNING AND URBAN DEVELOPMENT
Coordinator: Prof. Alessandro Balducci

The PhD Program in Spatial Planning and Urban Development is addressed to foreign and Italian students and is fully taught in English.
The program is focused upon research, and is intended to educate planners able to establish a dialogue with the experiences of the best European and International PhD programs in planning, urban policies and design, urban studies.
The approach of the PhD Program in Spatial Planning and Urban Development is inter-disciplinary and it is based upon the specific approach of Polytechnic to design and territorial analysis.

The organisation of the PhD program is based upon some introductory courses, regarding methodological aspects and core themes, and some design international workshops. Some courses are also offered to the other PhD program in Planning in the same Department. The new PhD Program will take advantage of the close cooperation within the same Department with two other PhD programmes in Architectural and Urban Design and in Preservation of the Architectural Heritage.
The courses and workshops are focused on three main themes:

cities in globalisation
The processes of radical transformation of contemporary cities will be explored through a comparative approach, and with a specific attention to new global developing cities and to European cities. The main issues addressed will be the social, economic and territorial transformations that have been taking place in cities in the last two decades as a consequence of globalisation processes; the governance problems in the evolving cities; the economic and technological change they are experiencing.
planning theory
Different planning fields will be explored, through a critical and comparative approach. The main issues addressed will be: paradigms, traditions and innovation in planning theory; spatial and land use planning, and the relationship with citizenship and justice; comparative studies about planning systems; relationship between planning theory and practice; visioning and strategic dimensions in planning, policies and projects.
urban and territorial policies
Sector policies, and their relationship with the problems of governance and government will be analysed using a comparative approach. Some of the policies analysed will be: welfare and cohesion, land use, mobility and infrastructures, environmental quality, housing.

The program has a strong international orientation and is aimed at meeting the demand for researchers skilled in analytical approaches to urban problems, as well as in planning, management and implementation, of urban policies.

Doctors with such profile could be employed by Italian and International academic institutions, public bodies and research centres.
Cooperation agreements will be activated with foreign Universities, research centres and institutions, using networks already existing between Architecture and Planning Department and other academic and non academic institutions. Agreements for the organisation of International Workshop, students exchange and research projects will be managed.

http://www.planum.net/diap/phd-balducci.html

TERRITORIAL DESIGN AND GOVERNMENT
Coordinator: Prof. Fausto Curti

The Ph.D degree is aimed to prepare researchers and skilled professionals in the field of territorial governance and planning, urban development and management, projects design and evaluation for public administrations and the private sector, research centres, and universities.
The formative program assumes that many planners are involved with development not only from a regulatory position, but also proposing and managing actual projects at different scales. Emphasis in this course is placed on the improvement of the cultural understanding and the technical toolbox for a pro-active planning process able to interpret and master the economical, social, and jurisdictional dimensions of territorial projects and policies for a sustainable built environment. Comparative assessment of best practices and explorative design – at territorial, urban, and local scale – are the tools used to pursue more effective planning methods and techniques.

Students will be required to develop a research project among the following research streams:

Spatial plan formats and tools;
Role of the project in leading territorial change;
Evaluation and management of urban projects and policies;
Descriptions/interpretations of cities and territories;
Decisions and governance;
Nature and soil;

The doctoral candidates will be asked to reflect upon the traditions of planning and urban design within the Italian context, and the actual actions for mastering territorial change also exploiting international best practice comparisons. The latter will be achieved through the organization of international seminars and through an internship in international research centres, universities, and public administrations. The central importance assigned to the doctoral thesis determines the attribution of a significant quota of formative credits to the activities finalized to conceive and write the dissertation along all the three years, as well to the training on specific themes related to the final doctoral dissertation by an active partecipation to applied researches and workshops.

http://www.planum.net/diap/phd-curti-english.html

آینده معماری-وضعیت ششم

2008-07-30T11:00:00.006+10:00

ضیافت هفتم - به میزبانی نینا شاهرخی

صحبت از معماري آينده يا آينده معماري-عليرغم تفاوتشان -به ناگزير تعريفي از مفهوم زمان را مي طلبد. اما زمان چه تعريفي دارد؟ سه تعريف مختلف از زمان به عنوان مفهومي ادراكي ارائه شده است. پيش از مدرن مدرن و پسا مدرن

زمان جهان پيش از مدرن زمان گردشي ازلی و گذشته گرا بود حال آنکه زمان مدرن خطی مادی و آينده گرا است و زمان پست مدرن چند خطي زودگذر و و حال محور است. تحت تاثير فيزيك نيوتوني و استعاره "ساعت كيهان" زمان نقشي محوري در پرو‍ژه مدرنيته پيدا كرد. "وقت طلا است" ضرب المثل زندگي هرروزه شد و سمبولي براي كالا شدگي نيروي كار انساني. )کیا تهرانیان, 1995)

در جهان پيش از مدرن زمان بواسطه چرخه هاي طبيعت –فصول- تولد-زوال-مرگ و تجديد حيات درك مي شد. در جهان مدرن اين ديدگاه جايش را به اداركي خطي مي دهد كه پیشرفتی دائمی از هستي را از ساده ترين آمیب ها تا پيچيده ترين ارگانيزم ها – از ساده ترين ساختار جوامع بدوي تا پيچيدگي هاي جهان صنعتی مدرن را در بر مي گيرد.

دیدگاه پست مدرن با برداشتي چند خطي از زمان چارچوب خطي زمان مدرن را در هم مي شكند. ديگر ما با يك زمان سر و كار نداريم بلكه با لايه هاي مختلفی از زمان – زمان اسطوره اي – زمان تاریخی –زمان خیال – زمان شخصی و مسافرت زمان سر و كار داريم. در رويكرد پست مدرن نه زمان گذشته وجود دارد و نه آینده . گذشته و آينده محصول اجتماعي حال اند. هر چند اين دسته بندي زمان با محوريت جهان مدرن (پيش و پس) كه خود زاده ذهنيتي مدرن است كمي كنايه آميز به نظر مي رسد.

با اين مقدمه مي توان چنين استدلال كرد كه تعريف آينده معماري بستگي به ادراك ما از مفهوم آينده ( و رابطه اش با حال و گذشته)‌ دارد كه خود تابع سه زماني است كه تعريف شد. در زمان-جهاني پست مدرن آينده معماري از گذشته و حال معماري جدا نيست. از اين روست كه آينده معماري نيز در اين زمان-جهان آبستن وضعيت حالش (يا گذشته اش؟) است. اگرمعماري امروز در احترام به محيط و طبيعت و منابع طبيعي در مانده است يكي از وضعيت هاي آينده معماري (در راستاي آنچه شيرازي به خوبي بر شمرده) معماري پايدار-سبز خواهد بود.

آنچه اما نباید از آن غافل شد تمایزی است که می توان بین آینده معماری هر بستر فرهنگی با آینده معماری به عنوان مفهومی جهانی در نظر گرفت. به نظر من آنچه امروز بر معماری ما می رود ( و آینده معماری مان نیزبه ناگزیر آبستن این شرایط خواهد بود) نوعی ناهماهنگی بین ساز و کارهای مادی معماری (تکنولوژی-مواد-ساخت ..) یا آنچه مدرنیزاسیون و مدرنیسم می توان نامید با پشتوانه های فکری-مفهومی یا (پست) مدرنیته است. از یکسو در گفتمان ها ی معماری امروز مان (هر چند به صورت غیر رسمی و تازه نزج گرفته ) حرکتی رو به جلو و بی تابانه در هضم و شرح و بسط وضعیت پسا مدرن و ایده های آیزنمن و و لیبسکیند و کولهاوس قابل رد یابی است حال آنکه در زمینه خلاقیت مواد و مصالح و ساخت (تکتونیک ؟) در دوران مدرن اولیه دست و پا می زنیم. نگاهی به نمای ساختمانهای امروز در شهرهایمان (اینجا) در مقایسه با این نماها شاهدی بر این مدعا است. این ناهمگنی عمل و نظر معماری امروزمان اما موضوعی است که شرح آن در این مجال نمی گنجد و در پستی دیگر باید به آن پرداخت.

پی نوشت

زین قدیمی قهوه خانه ، آن کهن آن راستگو نقال
بر بخار بی بخاران روی شیشه ی در،
با سر انگشتی که گرید ماضیش بر حال
حال او لرزد بر استقبال-
نقش بندد یادگار نفرت وخشمش :
نقشی از یک آدمک با پیکر سیال
از خوان هشتم و آدمک- اخوان ثالث

مسابقه ارتفاع

2008-07-20T15:46:00.003+10:00

حالا نوبت عربستان سعودی است که روی دوبی را کم کند.

این مقاله چارلز جنکز را هم ببینید

How big is bad?

Architectural Review, The, August, 2002 by Charles Jencks

Bigness, it seems, is one of the unavoidable characteristics of modern culture: the global market and ever-increasing populations seem to demand bigger and bigger buildings. Charles Jencks argues that bigness almost inevitably leads to boredom and anomie.

Norman Foster enjoys running a big firm of architects, and designing what might have been the biggest building in the world, the Millennium Tower for Japan. New York City has enjoyed five of the world's biggest skyscrapers: the Flatiron building, Woolworths, Chrysler, Empire State and WTC. Le Corbusier did not like the idea of political parties, but he did admire one meaning of the word Bolshevik 'bigness'. Rem Koolhaas has also made a virtue, and partial theory, from this concept and it is the rare architect who does not search for big commissions. 'Make no small plans', they whisper to themselves, recalling the Modernist injunction of Daniel Burnham as he devised the grand layout for Chicago by the lake

ادامه.

پی نوشت

نمی دانم چرا این پروژه ها من را یاد یک جمله ای در فیلم مومیایی پرویز پرستویی می اندازند!

معماری موسیقی مكان است و موسیقی معماری زمان or is it?

2008-07-13T16:30:00.005+10:00

سالها پیش در دانشگاه علم و صنعت حسام الدین سراج سخنرانی را در باب ارتباط معماری و موسیقی ارائه داد و تا جایی که خاطرم هست به رمزگشایی موسیقیایی از برخی بنا ها از جمله پل خواجو و میدان نقش جهان پرداخت. اینکه تا چه حد این ارتباطات قابل دفاع اند یا عینی ذهنی اند بحث دیگری است اما به هر حال ارتباط بین این دو هنر غیر قابل انکار است. این البته نباید معادل با کلی گویی هایی چون "معماری موسیقی مجسم" و یا بحثهای تکراری چون تناسبات و ربتم و توالی و ...قلمداد شود چرا که هر یک از این هنرها- موسیقی و معماری-ممکن است نمودهای مختلفی بسته به سبک و تلفیق و .. یا رنگ و بوی بومی و .. به خود بگیرند. از موسیقی باخ و بتهون گرفته تا موسیقی پست مدرن فیلیپ گلاس , از موسیقی اجتماعی رپ گرفته تا نواهای اودیسه ای ژان میشل ژار و ونجلیس.

حال اگر قرار باشد موسیقی بتهون و باخ نماینده کاخهای ورسای و کاتدرالهای میلان باشند و تقارن گام ماهور معادلی برای تقارن پل خواجو آنگاه تکلیف آلبوم اکسیژن میشل ژار , موسیقی تلفیقی محسن نامجو , موسیقی رپ فیفتی سنت یا هیپ هاپ خواننده فلسطینی آیرون شیخ , آلبوم دوال پینک فلوید ,خواننده فقید جیمز براون و کارهای گروه پرستز یا گوریلاز چه می شود؟

این بحث ارتباط فرمی موسیقی و معماری ( یا بهتر است بگوییم حال و هوا) خیلی هم بی ربط نیست. پیرمرد خوش قلبی در دانشکده اینجا هست به اسم Jeff Turnbull که حوزه مورد علاقه اش تاریخ معماری و بخصوص بررسی کارهای Walter Griffin است. جالب اینکه تنها موسیقی هم که هر بار که از کنار دفتر کارش رد می شوی می شنوی موسیقی کلاسیک باخ و بتهوون و ویوالدی است! فکر می کنید موسیقی مورد علاقه آیزنمن چه باشد.

آشنایی با چند اصطلاح

2008-07-01T18:22:00.006+10:00

TNCs
EEC
ASEAN
NAFTA
APEC

جهاني سازي (گلوبالايزيشن) كه با شعار اقتصاد آزاد وبه عنوان فصل جديدي در خدمت گسترش اقتصاد كاپيتاليستي كه در جستجوي مواد خام و کارگر ارزان قيمت و بازارهاي جديد بود شناخته شده در عين حال با مقاومت دو نيروي ديگر روبروست. ملي گرايي و منطقه گرايي. در عين حال كه شركتهاي فرا مليتيTNCs - (TransNational Corporations) به مدد ارتباطات و انتقال سريع اطلاعات با جابجايي سريع سرمايه كالا و اطلاعات سيطره خود را بر دوردست ترين نقاط جهان گسترانيده اند رفته رفته نوعي تمايل به ايجاد مناطق اقتصادي محلي تر نيز در حال رشد است. از جمله اين مناطق مي توان به كشورهاي اروپايي جنوب شرق آسيا آمريكاي لاتين و ... اشاره كرد. شبکه های اقتصادی منطقه اي نظير

the European union(اتحاديه اروپا), EEC

ASEAN (Association of South East Asian Nations),

NAFTA (the North American Free Trade Area)

APEC ( the Asia Pacific Economic Cooperation)و

هر يك نماينده يكي از اين ساختارهاي اقتصادي منطقه اي است.

گویا به تازگي كشورهاي عضو APEC يه توافقي در قبال صدور نوعي ويزاي شبيه شنگن کشورهای اتحادیه اروپا رسیه اند که رفت و آمد سرمایه گزاران ساکن هر یک از این کشورها را به سایرکشورهای عضو آپک تسهیل می کند. شايد زماني برسد كه كشورهاي خاورميانه از عراق و امارات گرفته تا دوبي و افغانستان و پاكستان و ايران و ديگر كشورهايي كه به نوعي ارتباط فرهنگيشان با ما غير قابل انكار است نظير تاجيكستان و تركمنستان و ... دست به ايجاد چنين اتحاديه ها و تشكل هاي اقتصادي بزنند. حتي اگر به توصيه جین جاكوبز هم گوش فرا دهیم كشورهاي در حال توسعه بهتر است با کشورهایی ارتباطات اقتصادي ايجاد كنند که شباهتهای بیشتری از نظر نیازها , فرصتهای شغلی و ثروت با هم دارند تا غولهاي اقتصادي چون آمريكا و آلمان و.. چون ارتباط با اينها معمولا میزبان ضعیف را همواره در قاعده هرم توسعه نگاه مي دارند.

Jacobs, Jane (1984). Cities and the wealth of nations.New York:Random House.

حدس بزنید اینجا کجاست

2008-06-24T19:08:00.004+10:00

منحنی فیبوناچی در مقیاس شهری!
همانطور که آقای چاوشانی حدس زدند اینجا
شهرکی است به نام شهرک گلستان که در حد فاصل بین اسلام شهر و رباط کریم و در امتداد جاده اصلی (همانطور که در نقشه مشخص شده ) قرار گرفته است. اگر در مورد تاریخچه , طراح و... این شهرک اطلاعات بیشتری دارید از ما دریغ نکنید! ریخت شناسی شهری هم به لطف این گوگل ارف کار جالب و سرگرم کننده ایست!

intentCITY Iran 2010

2008-06-21T14:15:00.006+10:00

وقتی بئاتریس ( خانم شیلیایی که فعالیتهای سایت و اعضای سازمان معماران برای صلح را اینجا مدیریت می کند) به من گفت که در عرض یک ماه ایرانیها بیشترین تعداد اعضای این سازمان را بعد از استرالیا به خود اختصاص داده اند راستش چندان تعجب نکردم. بهش گفتم زبان فارسی چهارمین زبان وبلاگ نویسی دنیا شناخته شده و چندان تعجبی ندارد. بعد ایده ای را مطرح کرد که باعث شد چند ساعتی در موردش صحبت کنیم:
اینکه فوروم بعدی معماران برای صلح را در ایران برگزار کنیم. فوروم اول در استرالیا برگزار شده بود و اساتید مطرحی چون دارکو رادوویک و آنوما پیرز از دانشکده معماری اینجا نیزدر آن شرکت داشتند.

فعلا قرار شده بئاتریس با چند نفر از اساتید دانشگاههای مختلف برای شرکت در این گردهم آیی صحبت کند اما اینکه فوروم بعدی در کدام شهر (تهران- اصفهان تبریز ..) و با محوریت چه موضوعاتی و به چه شکل برگزار شود( ارائه مقاله , اسلاید , کارگاه و..) هنوز قطعی نشده و در واقع نظرات شما می توانند بسیار مفید باشند. به علاوه چون این سازمان یک سازمان غیر انتفاعی است و در واقع اسپانسر خاصی ندارد (هر چند دانشگاه آر.ام.آی.تی و یونسکو آبزرویتوری حمایت معنوی آنرا بر عهده دارند) سعی بر این است که هزینه ها به حداقل برسد بنابراین همکاری اعضا و یا سازمانهایی که قادر به ارائه تسهیلات ( از محل برگزاری گرفته تا اقامت میهمانان خارجی و شرکت کنندگان) باشند نیز موجب امتنان خواهد بود.

طراحی لوگوی فوروم نیز به مسابقه گذاشته شده بنابراین از تمامی اعضای این سازمان دعوت می شود تا ایده های خود را (اعم از لوگو و برگزاری فوروم) به این آدرس بفرستند. iran2010@architectsforpeace.org

For website purposes:

Dimensions: 300-500pixels

Resolution: 100-150 DPI

File Format: GIF-JPEG-

For publication purposes:

Dimensions: 10 centimeteres

Resolution: 300-600 DPI

File format: TIFF

برای اطلاعات کامل در مورد این فوروم اینجاintentCITY Iran 2010 را ببینید.

یک رسم خوب

2008-06-18T19:04:00.001+10:00

یکی از حرکات جالبی که هر سال در دانشگاه ملبورن اتفاق می افتد نصب کارهای هنری (installation art) دانشجویان رشته هنردر گوشه و کنار پردیس دانشگاه است. این هم باعث جذاب تر شدن فضای پردیس می شود و هم نوعی ارتباط متقابل بین رشته های هنری و دیگر گروهها ایجاد می کند. از چند تایشان عکس گرفته ام شما هم ببینید.

کنفرانسی در دوبی-آموزش بدون مرز

2008-06-18T18:00:00.001+10:00

The Higher Colleges of Technology is hosting the 5th Biennial Education Without Borders (EWB) Conference from 29-31 March 2009 in Dubai, UAE. (http://ewb2009.hct.ac.ae/). The attached letter and conference flier provide more details about this exciting event.

The objective of EWB is to create networks across cultures in order to understand and generate solutions for some of the world's greatest challenges. We achieve this by engaging the world's most innovative students and leaders in the business, technology, education, and humanitarian sector in a collaborative forum that culminates in a commitment to action. At EWB in 2007, over 1,000 students from 110 countries and 150 universities participated. More than 550 student papers were submitted, of which 30 papers were selected for presentation.

Students may apply to attend the event as:

a. A Delegate who will attend conference events and presentations; and/or
b. A Presenter who will submitted a paper to be considered for presentation at the conference.

We do hope you and your colleagues might be able to identify a number of students from the University of Melbourne to join us at EWB 2009.

Sincerely,

Christine Luscombe-WhyteEWB Executive Organising Committee

غیاب فضای زنانه

2008-06-13T18:32:00.005+10:00

درفضای خانه های مدرن این نداهای مردانه قهرمانان مدرنیسم , كوربوزيه و ميس یا والتر گروپيوس آفرينندگان ماشينهاي زندگي اند که سکوت فضا را در هم می شکنند وگویی صداي یک گروه , آنانكه بايد اين فضاها را مي زيستند در این میان غايب است: زنان

پی نوشت

من عاشق این سبک تبلیغات دهه های 40-60 ام و به نظرم کلی چیز برای گفتن دارند. کتابهای علوم دبستان که یادتان هست؟!

یک مجموعه عالیشان را اینجا می توانید ببینید. مفاهیم زندگی مدرن , آشپزخانه , حوزه خانواده و بهداشتی (hygiennic)از دستمایه های کلیشه ای این نوع تبلیغات برای فضاهای حومه های مسکونی مدرن آمریکایی بود. نوعی فوردیسم معماری !

در ارتباط با ضیافت 6

2008-06-13T13:35:00.002+10:00

خلاصه یک پایان نامه در مورد معماری زمینه گرا: زمینه گرایی معماری در قرن بیستم با ارجاع به کارهای E. Fay Jones and John Carl Warnecke

نوشته Wolford, Jane N.

A study of the importance, elements and techniques of architectural contextualism. Contextual architecture is here defined as architecture that creates relationships with its specific site or its broader physical or visual environment. This study posits the comprehensive definition of architectural contextualism on multiple levels: denotatively, connotatively, historically, philosophically, and in its aspects of critical regionalism. American architects adept at the practice of architectural contextualism during the mid-twentieth century offer principles and techniques. These architects are John Carl Warnecke, E. Fay Jones, and George White and others. This research has yielded the systematic, comprehensive definition of contextualism, a set of metrics which can be used as a basis of design and aid in the evaluation of the degree to which a building or set of buildings and their landscape are contextually congruent.

پی نوشت

تصویر یکی از کارهای فی جونز را نشان می دهد.

سپاس و قدردانی

2008-06-10T15:28:00.000+10:00

از تمامی دوستان عزیز
شیرازی
ضرابیان
خشایار
فضای رویداد
خانم شاهرخی
سعید و سایر دوستان ناشناسی
که من را مورد لطف و عنایت خود قرار داده اند و همچنبن داوران دومین دوره مسابقه وبلاگ نویسی معماری صمیمانه تشکر می کنم.

در پناه حق باشید

زیر پوست شهر+گرافیتی

2008-06-09T16:42:00.002+10:00

زیر پوست شهر- اهمیت عابر پیاده

2008-06-09T16:37:00.002+10:00

تجربه فضای شهر

2008-06-02T18:26:00.012+10:00

این مطلب را در پی نوشت ضیافت پنجم آورده بودم. چون احساس کردم به خاطر طولانی بودن متن اصلی و اینکه این پی نوشت بعدها اضافه شد از قلم افتاده باشد آنرا اینجا می آورم.

درک تجربي فضا (معماري و شهر) متعلق به حوزه ایست كه نيازمند تحقيق و توسعه فراوان است. اين کاستی بويژه در حوزه مطالعات شهري بیشتر احساس می شود . به عنوان مثال در دروس شهري دانشگاههاي كشور تئوري لينچ و خوانايي شهر به مراتب مورد توجه بيشتري قرار گرفته تا تئوري هاي رلف و جكسون و امثالهم. حال آنكه تئوري لينچ تجربه شهر را صرفا به ابعاد بصري ونقشه هاي ذهني و آنچه سيماي شهر اطلاق مي شود تقليل مي دهد و از بازخواني تمام و کمال معني و مفاهيمي كه افراد به فضا نسبت می دهند و بخصوص احساس و تجربيات شخصيشان نسبت به فضاي شهري عاجز است.

"والمسلي" با ذكر چنين کاستی هایی در تئوريهاي شهري رويكردي را تحت عنوان كلي اومانيسم ( humanism) در علوم اجتماعي معرفي مي كند كه تا حدي مي تواند نقش تكميل كننده تئوريهاي بيشتر عيني را ایفا کند. اين رويكرد كه خود شامل زيرشاخه هاي مختلفی است داراي ويژگيهاي زير می باشد: 1- انسان محور است Anthropocentric 2- همه جانبه نگر است Holistic 3- متكي بر ادراك ميان-فاعلي است Intersubjectivity

رويكرد humanism را مي توان به سه زيرشاخه فلسفي ديگر تقسيم كرد: پديدارشناسي اگزيستانسياليسم و ايده آليسم

1-پديدارشناسي خود در كلام متفكران مختلفي قابل پيگيري است از مفهوم سكونت و باشيدن در تفكرات هايدگر گرفته تا مفهوم Genious Loci يا حس مكان در نوشته هاي نوربرگ شولتز تا نوشته هاي شوتز و رلف و و حتي مفهوم فضاي زيست شده در سه گانه لفبوره. به اعتقاد والمسلي يك محقق پديدارشناس همانقدر كه به اشيائ به ديد آمده توجه مي كند بايد با تاكيد بر آگاهي consiousness كه جهان از طريق آن به ادراك در مي آيد توجه کافی به چشمي كه آن اشيا را مي بيند نيز مبذول دارد.

2-اگزيستانسيالسم در خيلي زمينه ها شبيه پديدار شناسي است زيرا كه در جستجوي تعریف رابطه بين هستي (وجود- واقعيت-شرايط مادي) از يكسو و آگاهي (ذهن-ايده-تصوير) از سوي ديگر است. يا اين حال اگزيستانساليسم توجه ويژه اي به تمايل متناقض افراد در تعلق و در عين حال بیگانگی نسبت به فضا نشان مي دهد. به عبارتي فرد خود را از محيط اطرافش جدا كرده و نسبت به آن بيگانه مي شود و سپس با توسعه روابطش با محيط در صدد غلبه بر اين جدايي بر مي آيد. متاسفانه چون ايده محوري اگزيستانسياليسم بر اين اساس استوار است كه واقعيت و هستي تنها مي تواند از طريق زيستن تجربه شوند و نمي توانند موضوع تفكر قرار گيرند تاثیر اين رويكرد بر مطالعات شهري نيز ناچيز بوده است.

3-ايده آليسم زيرشاخه ديگري از رويكرد humanism است كه معتقد است ساز و كار ذهن پايه و اساس دانش بشر است و بنابراين جهان تنها غيرمستقيم و بواسطه ايده ها قابل شناسايي است. در نتيجه جهان واقعي كه بخواهد مستقل از ذهن به شناخت ما در آيد وجود ندارد.

فلسفه اومانيسم humanism تا بحال تاثير كمي بر علوم اجتماعي كه دغدغه خاصی نسبت به مطالعات شهرنشيني دارد گذاشته است. از جمله علل اين امر مي توان به موارد ذيل اشاره كرد: 1- زبان گاها مغلق و پيچيده اين فلسفه ها 2- دغدغه اين فلسفه ها بيشتر ساز و كار ذهني مردم را در بر مي گيرد تا شرايط فيزيكي را (كجا زندگي مي كنند؟ – به چه طبقه اجتماعي تعلق دارند؟ , ....) 3- عموميت بخشيدن يك مفهوم بر اساس يك مورد خاص در اين رويكرد دشوار است چرا كه برداشت ذهني افراد تحت تاثير عوامل مختلفي قرار دارد كه گاه به عنوان مثال منجر به يافته هاي كاملا متفاوت و به اصطلاح idiosyncratic مي شود و يا ارائه نهايي يافته هاي محقق چيزي فراي توصيف دوباره واقعيت ها نيست.

Walmsley, D.J (1988). Urban living:the individual in the city, New York, Longman scientific & technical

Urban Renewal - Barcelona کلیپ هفته

2008-06-01T13:24:00.000+10:00

مدرنیته ایرانی و قصه های رفته از یاد

2008-05-29T19:48:00.006+10:00

دکتر محمد توکلی ترقی را من از نزدیک ندیده ام و آشنایی چندانی با رویه و خط و فکرشخصی-سیاسی اش ندارم. اما از خواندن یکی از مقالاتش به نام متون بی خانمان مدرنیته ایرانی (The homeless texts of Persianate Modernity) لذت زیادی بردم. این از آن مقاله هایست فکر و ذهن آدم با خواندنشان تازه می شود وباعث می شود خیلی پیش فرض ها و کلیشه های موجود ازذهنتان دور ریخته شود یا حد اقل در موردشان تجدید نظر کنید.

قبلا نوشته بودم که ماکس وبر در مقاله معروفش با نام شهرها با مبنا قرار دادن شهر اروپایی و مقایسه آن با شهرهای شرقی به تعریف اجتماع شهری پرداخت. ایراد چنین دیدگاهی این است که در ان جامعه شناسی شهرهای شرقی به نوعی جامعه شناسی غیاب مبدل می شود و این شهرها هویت و ماهیت خود را از چیزهایی که ندارند (و شهر اروپایی دارد) کسب می کنند. این نگاه اورینتال تنها به حوزه شهرشناسی محدود نمی شود و بسیاری از دیگر حوزه ها را نیز آلوده خود کرده است و مثلا می بینیم مفاهیمی مثل دموکراسی و حقوق زنان و .. در کشورهای شرقی نیز امروزه عموما بر اساس مدل های غربی تعریف می شوند.

بگذریم . همانطور که می دانیم غرب خود را منشا مدرنیته و تجدد و روشنگری می داند و بر اساس آن نیز با با تعبیر سایر ملل غیر غربی به عنوان غیر به تولید نوعی جغرافیای مرکز و حاشیه دست می زند. کل تاریخ استعمار و استثمار ملل غیر متمدن! به نوعی انعکاس و ما به ازای چنین تفکری است. انسان غربی بواسطه خود آگاهی و مرکزیتی که برای خود قائل است و به پشتوانه عقلانیت ابزاری سربرآورده از اومانیسم خواستار استیلا بر طبیعت و جوامع دیگر می شود. حتی استقبال از چندرنگی بودن و پذیرش تفاوت های فرهنگی و آنچه لیوتار از آن به پایان روایت بزرگ یاد می کند باز هم به نظر من قادر نیست مرزهای این جغرافیای مرکز/حاشیه را پاک کند.

جوامع سنتی دربرخورد با فرهنگ فراگیر و قدرتمند و رو به رشد غرب سرافکنده از عقب افتادگی های فرهنگی یا شکستهای نظامی خوشبختی و آینده خود را در آیینه تقلید و یا گرته برداری از غرب دیدند و در بهترین حالت به نوعی گلچین کردن , یا تلفیق این دو پرداختند. توکلی از این نوع رویکردها با عنوان تجارب هتروتوپیک (دگرجا) یاد می کند.

توکلی در این مقاله دیدگاه متفاوتی را در مورد منشا مدرنیته و ارتباط کشورهای اروپایی به عنوان مدعی آن با کشورهای دیگر یا "دیگری" آنها ارائه می کند.در واقع پیام اصلی این است که به جای کاربرد واژه مدرنیزاسیون یا غربی سازی قائل به وجود مدرنیته های مختلف باشیم. در واقع این مرکز پنداری اروپا به عنوان سرچشمه مدرنیته است که به تصوری تاریخی از ان به عنوان جغرافیایی که از سایر مکان ها جلو تر حرکت می کند دامن می زند و باعث می شود کسانی چون شایگان از وضعیت ما در دوران قاجار با عنوان "تعطیلات تاریخی" یاد کنند.
بررسی برخی نوشته های دانشمندان و جهانگردان ایرانی ساکن هند نظیر دانشمند خان شافی یزدی (1578-1657) و یا احمد بهبهانی

(1777-1819)که قبل از پیدایش حد و مرزهای سیاسی ملی بین ایران و هند و زمانی که ارتباطات فرهنگی علمی بیشتری بین دو کشور وجود داشت بر ما آشکار می کند که چطور زبان فارسی تا اواخر قرن نوزدهم هنوز در هند و روزنامه های مختلفی چون مفتاح الاخبار و .. متداول بوده و رفته رفته قلم تاریخ نگار استعمارگران جوهرفراموشی بر این اسناد و نوشته ها پاشیده است.

توکلی می گوید که کتابهای بنیادی نظیر اندیشه های دکارت و ویلیام هاروی (1657-1578) درآن روزگارتوسط دانشمند خان ترجمه شده بود و علاوه بر این ستاره شناسی , جغرافیا و آناتومی از دیگر حوزه های مورد علاقه این عالم ایرانی بود. وی دلایل جزر و مدی را در رابطه با ماه و خورشید با قوانین نیوتونی توضیح داده و علت تفاوت جزر و مد بیشتر در کلکته را نسبت به خلیج فارس را نیز ذکر کرده است. دانشمند دیگری به نام احمد بهبهانی کرمانشاهی (1777-1819) که او نیز در فاصله -1810 1805 از هند دیدن کرده بود فصلی از کتابش را به بررسی دیدگاههای کوپرنیک اختصاص داده بود. با حضور استعمارگران و خط کشی های سیاسی متاسفانه بسیاری از این متون بی خانمان شدند و هم در هند و در کشور ایران با گذشت زمان به صندوق فراموشی سپرده شدند.
حتی کم نبودند نویسندگان و دانشمندان اجنبی که با سر هم کردن و دزدی علمی این منابع یا بدون ارجاع به منابع اصلی شان کتابهایی را به نام خود در کشورهای مرکز به چاپ رساندند. نمونه آن کتاب "ششمین گفتمان : درباب ایرانیها" نوشته سر ویلیام جونز(1746-1749) است که به عنوان خالق دستور زبان مقایسه ای شناخته شد اما حلقه دوستان و مشاوران ایرانی وی شامل 14 نفر ناشناخته ماندند.

قصد توکلی به نظر من نه ایجاد نوعی تفاخر کاذب و خود بزرگ بینی علمی که تاکید بر این امر است که اگر چه تمایل زیادی بر این بوده که از تاریخ قبل از مشروطه به عهد جاهلیت و استبداد ایرانی یاد شود مرور تاریخ گذشته و متون بی خانمان اینچنینی یا به قول اخوان (قصه های رفته از یاد) می تواند برای ما تعبیری متفاوت از مدرنیته ایرانی و رابطه اش با غرب به دست دهد.

پی نوشت
پرفسور توکلی استاد تاریخ تمدنهای خاور میانه و نزدیک در دانشگاه تورنتو کانادا و رییس گروه ویرایش مجله Comparative Studies of South Asia, Africa and the Middle East, است. اگر دکتر توکلی بر سر قولش بماند قرار است بخشی از مقاله ای که برای شماره آتی این مجله فرستاده بودم را درکتاب جدیدش به نام Private Lives & Public Spaces in Modern Iran نیز به چاپ برساند ان شا....

نقاشی اثر هنرمند فقید ژازه طباطبایی

ناگه غروب کدامین ستاره

2008-05-25T14:10:00.004+10:00

چند وقتی است که احساس خوبی ندارم. نمی دانم بر سر جمع خوب و صمیمی مجازی مان چه آمده. اصلا نمی دانم ماجرا از کی شروع شد. از وقتی که دوست عزیزمان کوروش رفیعی با این جمع وداع کردند یا از وقتی صفحات این فضا به قلم غرائض آلوده شد و رنجش برخی دوستان را سبب گشت. یا از وقتی که میزبانان ضیافت ششم درب خانه شان را بروی میهمانانشان بسته اند.برخی دوستان مدتهاست که دست به قلم نبرده اند (هومن فروغمند اعرابی , بختیار لطفی) و برخی را نمی شود حتی یافت (سیاوش کرباسی)

اما هنوز هستند کسانی که با اشتیاق می نویسند (محمدرضا شیرازی , نینا شاهرخی , فضای رویداد و ....

به هر حال ماجرا هر چه بود و هست من نه قصد زنجموره و آیه یاس خوانی دارم و نه فکر می کنم این روند غیر قابل تغییر باشد.
و معتقدم زمان آن رسیده تا فکری به حال (به قول شیرازی) این به راه افتاده بکنیم. از سه حالت خارج نیست : یا زبانم لال کسالتی برای دوستان میزبان عزیزمان (پرتیکان) پیش آمده که در این صورت وظیفه تک تک ماست تا حد اقل به نحوی جویای احوالاتشان شویم یا مشغله کاریشان به قدری است که فرصت پیگیری مطالب را به هیچ وجه ندارند و یا به طور کلی عطای وبلاگ نویسی و میزبانی را به لقایش بخشیده اند. در هر کدام از این حالتها راه حل این است که با اجماعی همگانی زمانی را به عنوان آخرین فرصت میزبانی تعیین کنیم (مثلا تا هفته دیگر-12 خرداد) و در صورت عدم ظهور میزبانان این وظیفه را به شخص دیگری محول کنیم. برای میزبانی بعدی هم شاید بهتر باشد از این به بعد هر میزبان با اتمام هر ضیافت فراخوانی برای داوطلبان میزبانی بعدی اعلام کند تا هر کس مایل است از قبل اعلام آمادگی کند. نظر شما چیست؟

خانه از نوع کارخانه ای

2008-05-21T14:52:00.006+10:00

پی نوشت:

اینجا حومه ای درشهرهای آمریکا نیست .منطقه ایست به نام هواکسی در نزدیکی شانگهای-چین

(هر چند باز مترام تر و بهتر از حومه های آمریکایی طراحی شده)

چینیها هم دارند همان راهی را می روند که آمریکائیها رفته اند. فقط خدا می داند حال که روزانه در آمریکا 9.3 میلیون بشکه نفت توسط ماشینهای ساکنین چنین حومه هایی بلعیده می شود اگر چین هم بخواهد همین رویه را در پیش بگیرد چه در انتظار محیط زیست و منابع انرژی و گرمایش زمین و ..خواهد بود. جایی خواندم اگر چینیها هم بخواهند همین سیاق زندگی مصرفی آمریکایی را دنبال کنند ما به شش کره زمین دیگر نیازمندیم تا بتوانیم خواسته هایشان را برآورده کنیم.

معماري زمينه گرا: آندو یا پیانو

2008-05-19T13:02:00.015+10:00

در پاسخ به ضیافت ششم: به میزبانی پرتیکان

در دنياي جهاني شده امروز تبادل سرمايه اطلاعات انسانها و تبديل معماري به كالايي نمادين براي انواع موسسات و شركتها و .. جذب توريسم و ... باعث شده شهرها روز به روز به هم شبيه تر و تفاوتهايشان روز به روز كم رنگ تر شوند و نا-مکان ها و آنچه کولهاوس شهر جنریک می نامد جهان گستر گردد. پست مدرنيزم نيز هر چند به عنوان واكنشي به هجمه يكسان ساز مدرنيسم سر بر آورد به اعتقاد برخی (جيمسون) در واقع به نوعی تداوم منطق فرهنگی كاپيتاليسم متاخر است. معماري پست مدرن نيز هر چند با رويكردهاي مختلفي شناخته مي شود تا حد زيادي در خدمت اين فرهنگ مصرف گرايي و كالابودگي جوامع نئوليبرال قرار گرفته است. (هتل ها , بانکها , دیزنی لند ها , فرودگاه ها , جاذبه های توریستی , برجهای سمبولیک و ..)

هر چند معماری نويني كه هانس آیبلینگس (2002) آنرا سوپر مدرن مي نامد در امتداد معماری های پست مدرن (اعم از تاریخ گرا یا دیکانستراکشن و فولدینگ ..) ظهور کرده و نشانه هاي آن هم اكنون در کارهای كساني چون ‍ژان نوول , دومینیک پرو , فیلیپ استارک , رم کولهاوس و معماری مونولیتیک و می نیمال و جنبش نورو ساختمان و .. ...... قابل پیگیری است که در آنها سطحی و خنثی بودن تعبیر تازه ای یافته اند و بنا در صدد استقلال کامل از زمینه اش است اما علاقه به ارزشهاي محلي و دلبستگي هاي مكاني واقعيتي است كه هنوز بر اهميت حفظ تفاوتها و ويژگيهاي واحد هر فرهنگ تاكيد مي كند و نمود چنين واقعيتي در زبان معماري به معماري زمينه گرا مي تواند ترجمه شود.

اما وقتي از زمينه در معماري صحبت مي كنيم د ر واقع مرادمان چيست؟ اين موضوع زماني برايم بيشتر اهميت يافت كه پست دوستم شيرازي در مورد معماري كجا و هر كجا (اینجا را بخوانید )را خواندم و هر چند علت آن برايم هنوز نامشخص است به نظرم آمد بتوان معماري چون رنزو پيانو را كجا باورتر از تادائو آندو دانست. خواه اين امر درست باشد يا غلط سوال اين است كه چرا من بايد چنين تصوري از كارهاي پيانو در قياس با آندو داشته باشم. پيانو معماري است با رويكردي سازه محور و گاها او را در زمره معمارن سوپر مدرن هم قرار داده اند اما آنچه وي را از ديگر معماران هايتك نظير فوستر و راجرز متمايز مي كند وابستگي و در واقع تاثير پذيري نسبی پرو‍‍‍ژه هايش از وي‍ژگيهاي پيدا و پنهان فرهنگي وبصري محيطي است كه كارهايش را در انها قرار مي دهد.

معماری آندو نيز نوعی مدرنیسم با روحی تازه است که نور آب باد و طبيعت را به خدمت می گیرد. آندو كارهايش را به انواع و انحا مختلف از هندسه و ديد و توپوگرافي گرفته تا دسترسي ها و .. به سايت اطرافش مي دوزد. بنابراين چه چيزي اين دو معمار را در اين مورد- زمينه گرايي- از هم متمايز يا به هم مروبط مي كند بخصوص كه پيانو در مورد معماري آندو نيز نظراتي ايراد كرده.

مريل گينس (1980) زمينه در معماري را تحت سه موضوع كلي دسته بندي مي كند: الگوهاي فرمي فعاليتي و اقليمي.
الف - فرم در اينجا البته عناصري چون فضا شكل مقياس تناسبات جزئيات مصالح بافت و رنگ ها را در بر مي گيرد. اين عناصر در دو بعد جغرافيايي و زماني مي توانند براي ارتباط معماري با زمينه اش مورد استفاده قرار گيرند. بعد جغرافيايي را مي توان در سه مقياس مد نظر قرار داد.

1- ارتباط بنا با بناهای مجاور و در فاصله كاملا قابل ديد و درك. نمونه چنين ارتباط با زمينه اطراف را مي توان در نماهاي شهري و جانمايي بناهاي جديد در سايتهاي تاريخي شاهد بود. توسعه موزه دانشگاه پنسلوانيا كار رومارديو جيورجولا از جمله این موارد است.
2- مقياس بعدي زماني است كه بنا نه با محيط لزوما مجاور كه با سایت اطراف ارتباط برقرار مي كند از جمله پرو‍ژه باشگاه دانشكده در دانشگاه كاليفرنيا- سانتا باربارا چارلز مور و همكاران تصميم گرفتند كه به جاي بناهاي مجاور سايت طراحي در پرديس دانشگاه پروژه را به معماري اسپانيايي شهر مرتبط كنند.
3-سومين اتصال با سايت در مقياسي منطقه اي قابل حصول است كه از نمونه هاي موفق آن خانه هاي رابرت ونتوري در منطقه نانتوكر را مي توان مثال زد كه با موفقيت به ايجاد نوعي معماري بومي با اشكال ساده و جزئيات مصلح و رنگهاي ملهم از كلبه هاي ماهيگيري نيو انگلند انجاميده اند.

علاوه بر ابعاد فاصله اي و بصري ‌بنا مي تواند در بعد زمان (گذشته حال و آينده ) نيز با محيط اطرافش ارتباط برقرار كند. در مركز كلمبوس پيتر آيزنمن هندسه مجموعه اش را با نوعي لايه شناسي تاريخي از سايت / پاليمپسست به گذشته شهر ارتباط مي دهد. هر چند در اين موارد دريافتن و كشف اين ارتباطات با سايت به وضوح موارد قبلي نيست.
ب- در زمينه فعاليتها – گردش در فضاي سايت بنا رفتار افراد و گروه ها از جمله عواملي هستند كه مي توانند بنا را با زمينه آن مرتبط سازند. موزه اشتوتگارت جيمز استرلينگ و نقش فضاهاي وحياطهاي مجموعه به عنوان واسط و تسهيل كننده حركت افراد در دو سوي مجموعه و يا نحوه قرارگيري بناي مساجد كاروانسراها در امتداد بازارها و ميادين از ديگر موارد ارتباط بنا با زمينه از طريق گردش كاربران در شهر اند.
ج- اقليم كه تاثير خود را در مصالح رنگها بازشوها فشردگي احجام و فرم آنها سقفها و ... بروز مي دهد. (باد باران آفتاب ...)

آيا زمينه گرا بودن معماري همواره به معناي ايجاد هماهنگي و توازن با زمينه اطراف (جغرافيايي/زماني- فعاليتها- اقليم ...) است؟ هنر و حساسيت معمار و ميزان درك او از وي‍ژگيهاي فيزيكي و ذهني- احساسي سايت يا حس مكان (Genious loci در زبان نوربرگ شولتز) كه تنها با حضور و زندگي در يك مكان حاصل مي شود به معمار كمك مي كنند تا اين ارتباط را بهتر درك و ايجاد كند. اين ويژگي مي تواند به عنوان ماهيتي مكتوم در سايت كه بايد توسط معمار كشف شود تعبير شود . ماهيتي كه سايت را از آنچه هست به آنچه مي تواند باشد تبدیل مي كند. هر چند اين امر به خاطر ذهني بودن مي تواند بحث انگيز باشد زيرا همواره اين خطر وجود دارد كه استعدادهای يك سایت بسته به فلسفه فكري معمار تعيين و تعريف شوند.

مركز ژورژ پمپيدو در پاريس را مثال بزنيم. آيا اين زمينه است كه چنين معماري را بر سايت تحميل مي كند يا اين اوديسه مكعب شكل پيانو است كه به زمينه اش از طريق ايجاد تضاد معنا مي بخشد؟ هرم شيشه اي لور نمونه مشابه ديگري از اين برخورد است. موضوع ديگر اينكه همانطور كه ذكر شد ارتباط با زمينه علاوه بر جنبه هاي فرمال و بيروني بنا در فضاهاي دروني و ديد و گشايشها نيز مي تواند متبلور شود. آلوار آلتو در فرمهاي سيال و مصالحي كه در فضاهاي دروني بناهايش استفاده مي كند به طور هنرمندانه اي وي‍ژگيهاي محيطي فنلاند را در معماريش مي گنجاند. بعلاوه اگر ويژگيهايي نظير هندسه مصالح فرم و تركيب بندي را متاثر از ويژگيهاي فردي معمار كه بايد خود را با زمينه هاي مختلف تطبيق دهند (زمينه گرايي) بدانيم بسته به اينكه كداميك از اين دو جنبه (ويژگيهاي فردي يا زمينه ) پررنگ تر حضور يابند يك معماري مي تواند زمينه گرا تر (كجا – هر كجا) يا جهاني تر محسوب شود.

در واقع اينجا شايد تفاوت بين معماري زمينه گرا و منطقه گرا نيز بهتر آشكار شود. معماراني كه توانايي و استعداد ويژه اي در ايجاد معماري با رنگ و بوي منطقه خاصي دارند (آندو با معماري ژاپني \ چارلز كوريا با معماري هندي و فتحي يا راسم بدران با معماري عربي) زماني مي توانند زمينه گرا قلمداد شوند كه بتوانند در عين حفظ اين جنبه از كارشان در مقياسي فرا منطقه اي (جهاني) نيز عمل كنند. معماري ريچارد مه ير به عنوان مثال داراي كيفيت محلي-منطقه اي خاصي نيست (شايد در واقع نوعي هويت آمريكايي بتوان براي آن قائل شد- مزینی آنرا معماري ليت مدرن مي خواند) به بازتوليد فرمهايي مي پردازد كه همه جا به زباني كما بيش يكسان سخن مي گويند ( فرمهاي اقليدسي متخلخل و سراميك هاي سفيد ) كه چندان رنگ و بوي زمينه اطرافشان را به خود نمي گيرند مگر در ارتباط با ويژگيهايي چون توپوگرافي و دسترسي ها. در واقع بیش از آنکه زمینه سخن بگوید این معمار است که از خود سخن می گوید. حالا به نظر شما با این توصیفات بین آندو و پیانو کدامیک را می توان زمینه گرا تر دانست و چرا؟

منابع:

آیبلینگس .ه (2002) معماری در عصر جهانی شدن ,انتشارات NAi (تحت ترجمه خودم)

گینس. م (1980) آموزش معماری زمینه گرا,
JAE, Vol. 33, No. 3

هنر و منظر

2008-05-16T10:50:00.003+10:00

کارهای تنی چند از هنرمندان به مناسبت 15 و 16 جشنواره هنر محیطی-به ترتیب در خلیج فارس و نوشهر
گزارش از احمد ناد علیان
لینک جشنواره 15

لینک جشنواره 16

وقتی معمار نشانه شناس خوبی نباشد :کلاه چینی یا ...

2008-05-14T15:29:00.005+10:00

ساختمان مرکز فرهنگی

the Centre Pompidou Metz

برای نمایش آثار هنری در فرانسه توسط معماران
Shigeru Ban و Jean de Gastines طراحی شده. پوسته پوشش دهنده بنا به گفته طراحان از کلاه حصیری چینی الهام گرفته شده اما دیدهای درونی بنا نمادهای دیگری را نیز عیان می کنند.

منبع اصلی

فضای معماری و فضای شهری-بخش نخست

2008-05-13T14:47:00.008+10:00

فضای شهري با فضای معماری چه تفاوت عمده اي دارد؟ یا به عبارت ویژه تر
زيبايي شناسي شهر و معماري چه مفترقات يا مشترکاتی دارند؟ یا ترجیحات زیبایی شناسانه فضای معماری و شهری چگونه شکل گرفته و چه رابطه ای با هم دارند؟

وقتی نقطه نظرات جغرافیدانای مثل هاروی یا سوجا یا جامعه شناسانی چون کاستلز و .. را در مورد فضا می خوانیم و آنها را با تعربف طراحان شهری , رفتار شناسان محیطی, معماران, معماران منظر , معماران داخلی و .. مقایسه می کنیم پی می بریم که فضا در هر یک از این رشته ها تعریف ویژه ای دارد. به عنوان مثال فضای معماری که وجوه هنری وزیبایی شناسی آن به نظر پررنگ تر است با فضای جغرافیدانان به عنوان محصولی اجتماعی-تاریخی و ناملموس تر و نامحدود تر یکی نیست.

مثلا فضاي شهري (شامل منظر شهری) فضايي است كه حوزه عمومي را مي سازد فضای معماری حوزه اي خصوصی تر محسوب مي شود. در معماری ما با کارفرما و طراح و استفاده كننده بنا سر وكار داریم. در طراحی شهري و منظر شهری اما فضا ماحصل تعامل پيچيده تري از عوامل مختلف است. کارفرما مي تواند دامنه اي فراتر از يك کارفرما را در بر گیرد اما باز هم ....

هر چند بر خلاف علم فیزیک که در آن صحبت از تئوری جامعی است که بتواند رفتار تمام نیروهای مغناطیسی , جاذبه , امواج و .....را در یک تئوری واحد تعریف کرد در علوم انسانی فکر ایجاد چنین تئوری روز به روز بیشتر رنگ می بازد. اما شاید حد اقل در این یک مورد (مقایسه بین فضای شهری و فضای معماری ) بتوان از تئوری بوردیو استفاده کرد. هنوز مشغول خواندن عمیق تر آنم.

شاید مفاهیم بازار و حوزه در تئوری بورديو (markets and fields) بتواند گوشه ای از تفاوتهای بین فضاي معماری و فضاي شهری را روشنتر سازد. بوردیو تولید کنندگان محصولات نمادین را به دو گروه پیامبران (رهبران کاریزماتیک) و کشیشان (رهبران بوروکراتیک) تقسیم می کند که بر سر یافتن مصرف کنندگان با هم رقابت می کنند. معماری را می توان نوعی محصول نمادین قلمداد کرد که با گذشت زمان در غالب سبکهای مختلفی عرضه می شود. در این چرخه تولید به مصرف عوامل مختلفی از مجلات و منتقدان معماری گرفته تا معماران و مدارس معماری ,رسانه ها , سرمایه گذاران, کارفرما ها و استفاده کنندگان نهایی فضای معماری دخیل اند.

ادامه دارد

Concept city vs. experiential city

2008-05-05T18:02:00.006+10:00

وقتی به دوستی كه تازه از شهر ديگري برگشته بر مي خوريم اوّلین سوالاتی كه مي پرسيم چيستند؟

قاعدتا ابتداي امر نمي پرسيم در شهر مزبور تراكم تجاري چطور بود الگوي مهاجرت جمعيتي چگونه بود كاربري ها چطور با هم تركيب شده بودند. در عوض احتما مي پرسيم خوش گذشت؟ مردم آنجا چطور بودند؟ چطور لباس مي پوشيدند؟ خوشحال بودند يا اخمو؟ سريع راه مي رفتند يا آرام؟ در خيابانها چه چيزهايي مي شد خريد؟

در واقع اين سوالات به وجهي از شهر اشاره مي كنند كه حصول آنها با پرسه زني در فضاهاي شهري حاصل مي شود. اين بعد شهر يعني بعد تجربه روزمره در سطح خيابانها نقطه مقابل نگاهي ديگر به شهر است كه مورد علاقه سازندگان فضا طراحان شهري وبرنامه ريزان است. اگر شهر در ديدگاه اول غير قابل پيش بيني تر پر تحرك تر زنده تر و انعطاف پذيرتر است نگاه دوم در صدد ايجاد شهري است قابل كنترل قابل پيش بيني شسته رفته و روان. از پرسپكتيوها بوها نگاهها رنگها صداها و .... در اين فضاي دوم خبري نيست. در عوض فضا به خطوط و ضخامت قلمهاي مختلف نقشه ها و رنگهاي كاربري اراضي تقليل مي يابند. ميشل دي سرتو چنين شهري را شهر كانسپت مي نامد(concept city). به اعتقاد وي برنامه ريزان وطراحان شهري هر چقدر هم كه به ايجاد فضاهاي استريل و روان (Sanitized and smooth) همت بگمارند مردم با استفاده از تاكتيكهاي مختلف اين محدوديتها را دور مي زنند و فضاي دلخواه خود را مي آفرينند. شهر تجربي را. (Experiential city)

پی نوشت:

منبع تصاویر تهران و نقش جهان به ترتیب :

1-http://www.kosoof.com/archive/378.php

2- دوست عزیزم مهندس کبیر صابر

مدرنیسم در آئینه شهر و روستا

2008-04-26T17:10:00.007+10:00

تا به حال به رابطه بین شهر و روستا و مفهوم مدرن بودن فکر کرده اید؟

به نظر شما چه رابطه ای بین اینها می تواند باشد؟ خوب به تاریخچه جامعه شناسی که رجوع کنیم پی می بریم که اصولا این علم برای شناخت تحولات ناشی از گذار جوامع به اصطلاح پیش از صنعتی/سنتی به صنعتی و فرای آن بوجود آمده. از اندیشمندانی چون مارکس و انگلس گرفته تا دورکیم و وبر وتونیز و ...بعد در مکتب شیکاگو و نظرات ورث و پارک همگی در پی یافتن تئوری بودند که عوامل زیربنائی و حاکم بر فرهنگ شهرنشینی را توضیح دهند. به عبارتی بعد از انقلاب صنعتی و مدرنیزاسیون و رشد شهرها و مهاجرت روز افزون روستائیان به شهرها شهرنشینی و تجربه زندگی شهری به نوعی معادل تجربه مدرنیته قرار گرفت. از کلانشهرهای پاریس و برلین و وین گرفته تا نیویورک و لوس آنجلس و شانگهای و هنگ کنگ.

در حالیکه به اعتقاد مارکس و انگلس در واقع این تغییر ساختار اقتصادی و شیوه تولید از تیول داری به صنعتی است که تعیین کننده دیگر ساختارها و نهادهای سیاسی فرهنگی و اجتماعی در شهرهاست دیگر نظریه پردازان مدرنیسم چون وبر نقش مذهب و ارزشهای فرهنگی مثل پروتستانیسم را موتور محرک کاپیتالیسم و سایر مابه ازاهای آن از جمله عقل گرایی و بوروکراسی اداری در جوامع شهری می دانند.
با این حال مارکس و انگلس به شهرها به عنوان مراکز تولید و مصرف با دیدی مثبت نگاه می کنند و حرکت از روستانشینی به شهرنشینی نوعی پیشرفت از بربریت به تمدن می دانند اما معتقدند شهرها به دلیل اینکه می توانند به مکانی برای استعمار جامعه پرولتاریا توسط طبقه بورژوها تبدیل شوند لزوما ایده آل نبوده و وقوع انقلاب پرولتاریا برای نائل شدن به آرمان نهایی امری ناگزیر است. بر خلاف آنها تونیز روستاها و شهرهای ماقبل صنعتی را جایگاه روابط گرم و علقه های نزدیک (Gemeinschaft)اجتماع در برابر روابط سرد وغیر دوستانه در (Gesellschaft) جامعه می داند. دورکیم نیز همانند تونیز به وجود چنین تفاوتهای ریشه ای بین این دو نوع سکونت گاه اذعان می کند اما برخلاف وی نظر وی نسبت به Gesellschaft مثبت است تا جاییکه همبستگی و روابط نوع اول در روستاها را مکانیکی (mechanical solidarity) و نوع دوم را طبیعی organic solidarity می داند چرا که معتقد است در شهرهای بزرگ افراد روابطشان را به دلخواه و انتخاب خود بر می گزینند حال آنکه در جوامع ابتدایی روستایی/قبیله ای این روابط بر افراد تحمیل می شود. از میان این اندیشمندان وبر یک گام جلوتر رفته و تلاش کرد به تعریفی از شهر بر اساس مقایسه بین فرهنگهای مختلف نظیر شهرهای قرون وسطی اروپا , چین , هند و شهرهای اسلامی برسد. در این رویکرد اروپا محور (Eurocentric) وبر پنج ویژگی را برای اجتماع تمام شهری ( full urban community) بر می شمرد :
1- داشتن دیوار و بارو 2- داشتن بازار 3- داشتن استقلال سیاسی نسبی 4- داشتن حس شهروندی Association 5- نهاد قانونگذار

با رشد ناگهانی شهرنشینی در ایالات متحده و مهاجرت روز افزون مهاجران از روستاها و شهرهای سایر نقاط جهان جامعه شناسی شهری دچار تحول شد. بر خلاف اندیشمندان اروپایی که بیشتر علاقه مند به تئوری سازی نظری بر اساس ساختارها داشتند در مکتب شیکاگو این مشاهدات تجربی روز مره بود که روش اصلی تحقیقات جامعه شناسی و اتنوگرافیک آن روز را تشکیل می داد. زیمل جامعه شناس آلمانی مهاجر شاید تنها مورد نادر بود که سعی کرد با مشاهده تحولات ساختارهای اقتصادی و اداری کلانشهرها و زندگی روزمره تاثیر این تغییرات را بر ذهنیت و روان انسان شهرنشین بررسی کند. به اعتقاد وی پول عنصر اصلی بود که روابط شهرنشینی را در کلانشهر سازمان می داد و در نتیجه عقلانیت ابزاری جای روابط احساسی گذشته را گرفت.

اما روستاها شهرنشینی و مدرنیزاسیون در ایران چه رابطه ای با هم داشتند؟ در ایران اولین تحولات شهرنشینی با تخریب باروی شهر قدیم به عنوان یکی از نمادهای اصلی شهر پیش از صنعتی در دوره قاجار شروع شد. با ظهور سلسله پهلوی و با اتصال به بازار جهانی و بعدها کشف نفت نظام اقتصادی دچار تحول شد و تاسیس نهادهای مدرنی چون بانکها , دانشگا ه ها , وزارتخانه ها ارتش پست و .... رشد روزافزون شهرنشینی و مهاجرت روستاییان به شهرها را تشدید کرد. با این حال جالب است که به بازخوانی انعکاس توسعه شهرنشینی آنروز به عنوان سمبولی از توسعه فرهنگ مدرن غربی در نوشته های متفکران و روشنفکران و هنرمندان آن دوران بپردازیم. هر چند این امر نیازمند یک تحقیق همه جانبه است اینجا سعی می کنم به گوشه هایی از این بازخورد اشاره کنم. قبلا در پستی اشاره کرده بودم که چطور برخلاف شاعران داستان نویسان و نقاشان امپرسیونیست که جنب و جوش شهرهایی مثل پاریس و وین و لندن و ... را دستمایه کارهنری شان قرار داده بودند این امر در مورد تهران چندان مصداق نیافت. با بررسی رمانهایی چون کلیدر یا نوشته نویسندگانی چون جلال آل احمد (ده اورازان) و یا صمد بهرنگی و یا فیلمهایی چون گاو و آقای هالو داریوش مهرجویی, بیشتر به روایتی از زندگی بی آلایش روستایی در برابر زندگی شلوغ پر از فساد و بزهکاری در شهرها روبرو هستیم . اخوان می گوید : من روستائیم نفسم پاک و راستین باور نمی کنم که تو باور نمی کنی ……

البته برایم جالب است که بعدها سر فرصت بنشینم انعکاس این دو (زندگی روستایی/شهری ) را درشعر شاعران نو مثل شاملو , فروغ , سهراب , ابتهاج و…یا نقاشان معاصرمان بررسی کنم تا ببینم به چه نتایجی می شود رسید.

هر چند دکتر علی اکبر افراسیاب پور در نگاهی انتقادی به آثار و افکار مولانا از منظر سنت و مدرنیته می گوید :"عرفان مولانا لبریز از پیام ها و مفاهیمی است که با مدرنیته سازگاری دارد و گویی در این زمان گفته شده است. اگر روستا نشینی سمبل سنت و شهرنشینی نماد مدرنیته در نظر گرفته شود ، او می گوید:
ده مرو ، ده مرد را احمق کند عقل را بی نور و بی رونق کند

اما به اعتقاد من مقایسه بین شهر و دهی که مولوی ارائه می کند نمی تواند معادل روستاها و کلانشهرهای پسا-صنعتی امروز انگاشته شود ولی این سر فصل همچنان برای تحقیق باز است. بعلاوه فکر می کنم امروز ما با روایت دیگری از فرهنگ شهرنشینی در برابر روستاها مواجهیم. شاید شهرهای امروز به اندازه دیروز سمبول از خود بیگانگی فساد و قساوت زندگی مدرن نباشند.

پی نوشت

نقاشی ها به ترتیب یک روز بارانی در پاریس
Gustave Caillebotte, Paris, A Rainy Day (rue de Rennes), 1877

کربلا و سقا اثر کمال الملک

آغاز گرایش نقاشی و نقاشان ایران به نقاشی اروپا«از مدرسه دارالفنون تا مدرسه صنایع مستظرفه »سید رسول معرک نژاد

http://asar.name/2000/07/blog-post_16.html

فراخوان عضویت در سازمان معماران برای صلح -Architects for Peace

2008-04-25T10:38:00.004+10:00

پیوند مرتبط:http://www.architectsforpeace.org/

سازمان معماران برای صلح نهادی غیر انتفاعی در راستای فعالیتهای بشردوستانه است که ازگروههای مختلفی نظیر معماران , طراحان شهری , مهندسان, برنامه ریزان , معماران منظر و متخصصین محیط تشکیل شده است. این نهاد با انگیزه توسعه شهری و با محوریت ایجاد عدالت اجتماعی , همبستگی , احترام و صلح در جهان تشکیل شده است و از تمامی کشورهای دنیا عضو می پذیرد.
برای عضویت در این نهاد کافی است اطلاعات مربوطه در صفحه Joint us را وارد کرده و پس از دریافت رمز عبور در ایمیلتان وارد سایت اعضا شوید. این سایت به شما امکان می دهد تا در جریان اخبار و فعالیتهای معماران مختلف در سراسر جهان بخصوص کشورهای در حال توسعه قرار گیرید. کاربران می توانند با ارائه اخبار مقالات و ..نیز وارد کردن آدرس وبلاگهای تخصصی خود به ارتقا ارتباطات با سایر اعضا و شناساندن فرهنگ, معماری و مسائل پیش روی شهرهایشان به سایر کشورها یاری رسانند.مطالب می توانند به زبان انگلیسی (ترجیحا) و یا فارسی ارائه شوند.
برای ارسال مطالب فارسی به این آدرس

http://www.butterpaper.com/vanilla/?CategoryID=18و انگلیسی به این بخش رجوع کنید.
:http://www.butterpaper.com/vanilla/?CategoryID=36

هزینه عضویت سالانه در سایت اختیاری و برای کشورهای در حال توسعه مجانی است.

لینک خبر در سایت آرونا :http://news.aruna.ir/archives/2008/Apr/25/1651.php
اولین خبر ارسالی توسط اینجانب :)

http://archpeace.blogspot.com/2008/04/german-kids-in-isfahan-irana-cultural.html#links

Terra Incognita-سرزمین کشف ناشده

2008-04-18T14:28:00.006+10:00

آلن بوتون , فیلسوف جوان فرانسوی در کتاب " هنرمسافرت" می پرسد اگر جوهره زندگی ما تلاشی برای دستیابی به شادی باشد شاید کمتر عملی به اندازه سفرهای ما پویایی این جستجو را با تمام تناقضاتش بازگو کنند. سفرها در واقع بازگو کننده آنند که زندگی ورای محدودیتهای دست و پاگیرکار و تقلای ما برای بقا چه معنایی می دهد. با این حال کمتر پیش می آید که این سفرها پرسشهای فیلسوفانه ای ورای جنبه های عملی را مطرح کنند. ما بیشتردغدغه اینکه به کجا سفر کنیم را داریم تا اینکه بپرسیم چرا و چطور باید سفر کنیم.
بعد بوتون داستان جالبی را از رمان A rebour (ضد طبیعت) نوشته Joris-Karl Huysmans-1880 حول و حوش رابطه بین پیش بینی ما از یک مسافرت و واقعیت بیرونیش نقل می کند. در این رمان قهرمان داستان Des Esseintes در ویلای بزرگی در حومه پاریس زندگی می کند. او به ندرت بیرون می رود تا از دیدن زشتی و حماقت دیگران در امان بماند. یک روز عصر هم که تصمیم می گیرد چند ساعتی را در روستایی در آن حوالی بپلکد نفرتش از مردم آنجا افزونتر می شود. بنابراین تصمیم می گیرد وقتش را فقط در تختخوابش به خواندن ادبیات کلاسیک بگذراند. تا اینکه یک روز صبح با خواندن داستانی از دیکنز ناگهان هوس مسافرت به لندن به سرش می زند. هیجان این تصمیم چنان زیاد است که طولی نمی کشد به پیشخدمتش دستور می دهد تا چمدانشهایش را ببندد بارانی خاکستری اش را می پوشد چکمه هایش را به پا می کند و با قطار بعدی راهی پاریس می شود. چون تا آمدن قطار لندن کمی فرصت داردبه یک کتابفروشی انگلیسی می رود و کتاب راهنمای سفر به لندن را می خرد .آنگاه به یک بار قدم می گذارد که پاتوق مشتریان انگلیسی است. حال و هوای آنجا آنچه دیکنزدر داستانهایش توصیف کرده بود به ذهنش می آورد : دوریت کوچولو , دورا کاپرفیلد , یکی از مشتریان موهای سفیدی شبیه آقای ویکفیلد دارد. Des Esseintes که حالا گشنه اش شده به گشت و گذارش ادامه می دهد و به یک میخانه دیگر قدم می گذارد. جایی که تاریک و دودگرفته است با ردیفی از شیشه های آبجو روی پیشخوان , که با گوشت قرمز رنگ چند لوبستر در میانشان تزئین شده اند.پشت میزهای چوبی زنان انگلیسی با صورتهای پسرانه و دندانهای خرگوشی , با گونه های گل انداخته و دستان و انگشتان دراز نشسته اند. قهرمان ما روی یکی از صندلی ها می نشیند. سوپ دم گاو به همراه یک ماهی دودی بیف و مقداری سیب زمینی سفارش می دهد و ..........

اما همینکه زمان سوار شدن به قطار نزدیک می شود رخوت ناگهانی وجود Des Esseintes را در بر می گیرد. پیش خودش فکر می کند چقدر کسل کننده خواهد بود اکر واقعا بخواهد به آنجا سفر کند. فکرش را بکن تا ایستگاه باید بدود دنبال یک حمال راه بیافتد سوار قطار شود تختی را که بهش عادت ندارد را تحمل کند توی صف بایستد سرما بخورد ....
چه مرضی است که آدم این همه راه را برود وقتی به این باحالی می تواند روی صندلیش بنشیند ؟ مگر همینجا که الان نشسته لندن نیست؟ لندنی که بوها , آدمها , آب و هوا , غذا و حتی قاشق و چنگالهایش دورو برش اند؟ غرق در این افکار زیر لب می گوید:" من باید عقلم پاره سنگ برداشته باشد که فکر کنم این سفر ضروی جذاب و مفید خواهد بود". این را گفته پول غذایش را می دهد و با قطار بعدی به همراه چمدانها و چتر و عصا و دیگر خرت و پرتهایش به ویلایش برمی گردد و بعد ازآن هیچ گاه خانه اش را ترک نمی کند.

برای شما هم شاید این اتفاق افتاده باشد. اینکه لذت تصور جایی از دیدن به عینه اش برایتان بیشتر بوده باشد. مثل ساختمان اپرای سیدنی که خوب باید اعتراف کنم غیر از چند دقیقه اول برایم جذابیت بیشتری باقی نگذاشت. در یک آن همه آنچه در چنته داشت را رو میکرد. جایی برای کشف یا بازیگوشی باقی نمی گذاشت. یا آبشار نیاگارا با آن عظمت دروغینش.
برگردیم به موضوع Terra incognita یا همان زمین کشف نشده. شاید لذت ناشناختگی آدمیان را وامیدارد تا برخی جاها را برای روز مبادا ناشناخته نگه دارند و شروع به اسطوره سازی کنند. درست مثل پارادوکس گوش دادن به یک ترانه ای که دیوانه اش هستی "هر چه بیشتر بهش گوش بدی زودتر ازش زده می شی پس باید کم کم و دم دم بهش گوش بدی"

اما داستان این Terra incognita بیش از اینکه در مورد ایده کلی سرزمین کشف نشده باشد بیشتر در مورد یک فیلم کوتاه است که فیلمساز سوئدی پیتر ولکارت با الهام از موضوعی مشابه ساخته است. داستان فیلم در مورد ایگور لچنکو Igor leschenko فیزیکدان جوان شورویایی است که در دهه 1920 در پی ادعای جنجال برانگیزش برای مدت کوتاهی تیتر روزنامه ها بود. ایگور ادعا کرد جزیره ای در این کره خاکی هست که قوانین جاذبه زمین بر آن حکمفرما نیست. وی پس از جدل های بسیار با مخالفانش برای اثبات این ادعا دست به مسافرتی دریایی زد تا این جزیره را- که وی آنرا "نانوپل" نامید پیدا کند. فکرش را بکنید. برای ما معمارها که نیروی جاذبه خواهی نخواهی یکی از اصول و شاید محدودیتهای اولیه کارمان است طراحی کردن در جزیره نانوپل چقدر می توانست هیجان انگیز باشد! اینکه ایگور لچنکوف بالاخره آن جزیره افسانه ای را پیدا کرد یا نه فکر می کنم زیاد مهم نباشد. مهم تر از آن شاید ایمان وی به وجود چنین جایی و جسارتش برای یافتن آن باشد.
لینک فیلم را نتوانستم پیدا کنم اما این کلیپ کمی حال و هوای آن را القا می کند
.

باغ خیال- مقبره فردوسی در توس-ضیافت پنجم معماری- Ferdosi Mausoleum in Toos

2008-04-16T14:25:00.012+10:00

شهر توس و مقبره فردوسي براي من همواره چيزي فراتر از يك شهر و بنا بوده ا ند. چيزي كه بنای مقبره حکیم توس را براي من خاص مي كند نه معماري بنا , موقعيت اش , پس زمينه ذهني , خاطرات كودكي , يا ديدگاهي كه خواندن شاهكار فردوسی به من مي دهد بلكه كل اين عوامل با هم اند كه همچون زنجیره ای لذت هر بار دیدن اين مجموعه را برايم دو چندان می کنند . تجربه اي كه بيشتر به يك سفر آيينی مي ماند. چون بنا در شهر تابران در 30 كيلومتري شهرمشهد قرار گرفته ديدنش برای ساکنین شهرنوعي ترك شهر و دوري از زندگي روز مره را مي طلبد. شايد اگر اين مقبره داخل شهر بود احساس متفاوتي نسبت به آن مي داشتم. در واقع احساسي كه از بازديد اين مجموعه هر بار به من دست مي دهد نوعي سفر در زمان نيز هست. دیدن شهر توس بيابان خاموش و ديوارخرابه هاي اطرافش كه ا‍ژدهايي خفته را مي مانند به همراه عبور از روي كشف رود اسطوره هاي نه تنها تجربه اي فضايي محسوب مي شوند كه تجربه اي از زمان را نيز نصيبت مي كنند. باره توس هماني است كه به روايت خيام مرغی افسانه ای بر آن نشسته بود و كشف رود نيز همان رودی است كه اخوان تشنه لب خود را بر ساحل خشكش يافته بود.
تا گشودم چشم ديدم تشنه لب بر ساحل خشك كشف رودم ...

به قول تاج نار نعمت ازبکستانی "بی‌شک فردوسی بزرگوار در کرانه‌های پرآب آن هزار بار قدم زده است، وگرنه جنگ سام و اژدهای وحشتبار و کشته شدن اژدها توسط این نیای رستم دستان را به شکل ذیل به قلم نمی‌داد":

کشف رود پرخون و زرداب شد

زمین جای آرامش و خواب شد

هر چه بيشتر تاريخ تابران (نام قدیم آنچه امروز توس نامیده می شود) ‌و يا شاهنامه را بداني نگاهت به اين شهر, مقبره حكيم توس و كليه اجزا و اشيايي كه اين مجموعه را آفريده اند عميق تر مي شود. چيزهايي در اين كلوخها و تپه ماهورها كهندژ و دروازه ها سنگها و سفالينه ها گون ها و سپيدارها خواهي ديد كه قبلا مكتوم بودند. دانشي كه سخن گفتن با این اجزا و فهميدن زبانشان را ارزانيت مي كند. از روي كشف رود كه مي گذري جاده اي آسفالته مستقيم تو را به باغ مقبره حكيم توس راهنمايي ميكند اما طي اين مسير با پاي پياده اين فرصت را به آدم مي دهد تا بناي ديگري را نيز در طول مسیر تجربه کند.

هارونيه بنايي است كه اگر چه براي مسافر توس فرعي محسوب مي شود اما ديدن اين بناي دوره سلجوقي یا ایلخانی با احجام ستبر و تناسبات محكم و شسته رفته اش ياد آور شكوه خراسان و تابران و سربداران دلیر است.اگر چه عامه انرا زندان هارون مي دانند اما بنا بيشتر به يك خانقاه یا مدرسه مي ماند. به این زندان که قدم مي گذاري رقص آجر, سايه روشن ها, چشم انداز بيابان نيمه پيداي ميان مشبكها وزوزه باد مفاهیم ايوان- درون-آفتاب و زمان را تمام و كمال به تو مي آموزند. اين بنا سترگي و حماسه هاي تاريخ خراسان را در سينه دارد. "خراسان" , وا‍ژه اي كه براي من هنوزهم غريب و مرموز است. وا‍ژه اي كه همواره با آفتاب دم غروب , خشت ها و قلعه ها , گنبد ها و پاستونها, سايه روشنها, ستبري و مربع, قدمت و اصالت عجين است.

مقبره امیراسماعیل سامانی
كشف پايستونهايي ستبر در اطراف بنا اخیرا فرضيه وجود مسجدي در كنار اين بنا را دو چندان كرده است. بيخود نيست هر بار كه من درون اين بنا مي شوم در و ديوار اين بنا نداي تاريخي ابو سعيد ابي الخير را در گوشم نجوا می کنند وقتي كه بدون خواندن خطبه اش مسجد را ترك كرد چرا كه ناشناسي كه از مردم خواسته بود براي يهتر شنيدن سخنانش "يك قدم جلوتر بيايند" در واقع كل پيام او را در اين جمله تمام و كمال بجا آورده بود.
اما بناي مقبره حكيم توس

براي من مهم نيست كه طراح اين ساختمان آندره گدار بوده یا لرزاده. هوشنگ سيحون آنرا بازسازي كرده يا نكرده. شبيه مقبره كوروش كبير هست يا نيست. ستونهاي روي نماي بيروني از تخت جمشيد اقتباس شده یا نه. آنچه براي من اين بنا را ويژه مي كند شايد تجربه اي باشد كه از كودكي هر بار كه با برادرها و خواهرهايم به ديدنش مي رفتيم در ذهنم نقش بسته. تجربه طواف دور بنا براي كشف تمام كنجها و دهليزهايش

تجربه سرازير شدن به سردابه اي مرموز و نگاههاي كودكي كنجكاو به سيمرغ گچين و پيكان دو شاخه "فريدون صديقي" كه اسمش را تا هفته پيش هم نمي دانستم. احجامي كه در خيال آن كودك كنجكاو زنده بودند. درست مثل آن مينياتور زال و سيمرغي كه در كتاب هنر ديده بود جايي كه زال تنها برفراز كوهي با جوجه سيمرغها نشسته بود وبه آدمهاي انگشت به دهان آن پايين زبان درازي مي كرد يا شايد تجسم آنچه در كتاب امير ارسلان گنجه مادربزرگش ديده بود از الهاك ديو تا فولاد زره كه گاه به خوابش هم مي آمدند.

اينجا روايت و بنا يكي مي شوند. روايت را نمي توان از آخر به اول شنيد. لذا گردش درون بنا نيز آيين خاص خودش را دارد و اينجاست كه ديوار حتي با عامي ترين افراد اين جامعه وارد صحبت مي شود يا اگر كودكي زبانش را نفهميد بزرگترها واسط مي شوند .در مركز بنا آنكه به تمام اين سفر شهر و بنا معني مي دهد خفته است. راوي تمام اين روايتها. هر چند هيچ تصوري از فردوسي ندارم اما آرزو مي كنم هماني باشد كه صديقي تجسم كرده. نه بي شك دهقان توس همين شكلي بوده با همان شال و محاسن و ابروان در هم رفته. با همان صلابت و استواري در حاليكه شاهنامه اش را زير بغل زده.

اين مقبره فرهنگي با موزه ها يك تفاوت مهم دارد. موزه اي است كه بينندگانش نه آدمهاي عصا قورت داده كه آدمهايي معمولي اند. خانواده هايي با بچه هاي قد و نيم قد و شلوغ كه از ديدن آن گچبريها و موجودات عجيب و غريب هيجان زده اند - روي سنگفرش سرد كف بنا سر مي خوردند يا دراز مي كشند. در مرکز بنا کنار قبر که بنشینی تازه بلندای سقف و تهی بزرگ درون این حجم به ظاهر صلب را حس می کنی. با کورسوی نوری که سقف را مرموز تر و می کند. از اين اقليم كه بر مي آيي نوبت گشت و گذار در باغ است. با رزهای زرد و سرخ و درختان سپيدار و فواره هاي بازيگوش اش.انعكاس اين حجم سفيد افسانه اي با پله ها و سكوهايي كه آنرا صميمي تر و قابل لمس تر مي كنند در آبنماي مقابلش هر مسافري را وسوسه مي كند تا عكسي به يادگار با حكيم توس بگيرد. اين رابطه بنا و باني بنا در معماري مقبره اي قابل توجه است. مثل رابطه اي كه زائران امام رضا با گنبد زرين حرمش برقرار مي كنند. بنا تجسم و نماينده اي آن شخصيت مي شود مثل موجودي زنده و هميشه حاضر.

اين پرت افتادگي بنای مقبره و غربتش- ورودی دويست توماني به باغ- كولي هاي دوره گردي كه جلوي در باغ به اميد چند ده توماني دو تار مي زنند - چقدر خوب گوياي غربت دو بزرگواري است كه زیر خاك اين شهر خفته اند. اخوان و نیای راستینش فردوسی توسی.

پی نوشت:
درک تجربي فضا (معماري و شهر) متعلق به حوزه ایست كه نيازمند تحقيق و توسعه فراوان است. اين کاستی بويژه در حوزه مطالعات شهري بیشتر احساس می شود . به عنوان مثال در دروس شهري دانشگاههاي كشور تئوري لينچ و خوانايي شهر به مراتب مورد توجه بيشتري قرار گرفته تا تئوري هاي رلف و جكسون و امثالهم. حال آنكه تئوري لينچ تجربه شهر را صرفا به ابعاد بصري ونقشه هاي ذهني و آنچه سيماي شهر اطلاق مي شود تقليل مي دهد و از بازخواني تمام و کمال معني و مفاهيمي كه افراد به فضا نسبت می دهند و بخصوص احساس و تجربيات شخصيشان نسبت به فضاي شهري عاجز است.

"والمسلي" با ذكر چنين کاستی هایی در تئوريهاي شهري رويكردي را تحت عنوان كلي اومانيسم ( humanism) در علوم اجتماعي معرفي مي كند كه تا حدي مي تواند نقش تكميل كننده تئوريهاي بيشتر عيني را ایفا کند. اين رويكرد كه خود شامل زيرشاخه هاي مختلفی است داراي ويژگيهاي زير می باشد:
1- انسان محور است Anthropocentric
2- همه جانبه نگر است Holistic
3- متكي بر ادراك ميان-فاعلي است Intersubjectivity
رويكرد humanism را مي توان به سه زيرشاخه فلسفي ديگر تقسيم كرد: پديدارشناسي اگزيستانسياليسم و ايده آليسم
1-پديدارشناسي خود در كلام متفكران مختلفي قابل پيگيري است از مفهوم سكونت و باشيدن در تفكرات هايدگر گرفته تا مفهوم Genious Loci يا حس مكان در نوشته هاي نوربرگ شولتز تا نوشته هاي شوتز و رلف و و حتي مفهوم فضاي زيست شده در سه گانه لفبوره.
به اعتقاد والمسلي يك محقق پديدارشناس همانقدر كه به اشيائ به ديد آمده توجه مي كند بايد با تاكيد بر آگاهي consiousness كه جهان از طريق آن به ادراك در مي آيد توجه کافی به چشمي كه آن اشيا را مي بيند نيز مبذول دارد.

2-اگزيستانسيالسم در خيلي زمينه ها شبيه پديدار شناسي است زيرا كه در جستجوي تعریف رابطه بين هستي (وجود- واقعيت-شرايط مادي) از يكسو و آگاهي (ذهن-ايده-تصوير) از سوي ديگر است. يا اين حال اگزيستانساليسم توجه ويژه اي به تمايل متناقض افراد در تعلق و در عين حال بیگانگی نسبت به فضا نشان مي دهد. به عبارتي فرد خود را از محيط اطرافش جدا كرده و نسبت به آن بيگانه مي شود و سپس با توسعه روابطش با محيط در صدد غلبه بر اين جدايي بر مي آيد. متاسفانه چون ايده محوري اگزيستانسياليسم بر اين اساس استوار است كه واقعيت و هستي تنها مي تواند از طريق زيستن تجربه شوند و نمي توانند موضوع تفكر قرار گيرند تاثیر اين رويكرد بر مطالعات شهري نيز ناچيز بوده است.

3-ايده آليسم زيرشاخه ديگري از رويكرد humanism است كه معتقد است ساز و كار ذهن پايه و اساس دانش بشر است و بنابراين جهان تنها غيرمستقيم و بواسطه ايده ها قابل شناسايي است. در نتيجه جهان واقعي كه بخواهد مستقل از ذهن به شناخت ما در آيد وجود ندارد.
فلسفه اومانيسم humanism تا بحال تاثير كمي بر علوم اجتماعي كه دغدغه خاصی نسبت به مطالعات شهرنشيني دارد گذاشته است. از جمله علل اين امر مي توان به موارد ذيل اشاره كرد:
1- زبان گاها مغلق و پيچيده اين فلسفه ها
2- دغدغه اين فلسفه ها بيشتر ساز و كار ذهني مردم را در بر مي گيرد تا شرايط فيزيكي را (كجا زندگي مي كنند؟ – به چه طبقه اجتماعي تعلق دارند؟ , ....)
3- عموميت بخشيدن يك مفهوم بر اساس يك مورد خاص در اين رويكرد دشوار است چرا كه برداشت ذهني افراد تحت تاثير عوامل مختلفي قرار دارد كه گاه به عنوان مثال منجر به يافته هاي كاملا متفاوت و به اصطلاح idiosyncratic مي شود و يا ارائه نهايي يافته هاي محقق چيزي فراي توصيف دوباره واقعيت ها نيست.

Walmsley, D.J (1988). Urban living:the individual in the city, New York, Longman scientific & technical.

Crane Feathers-Japanese Folkloreکلیپ هفته: پرهای درنا- پیشکش به کودکی و آنانکه هنوز به آن باور دارند

2008-04-13T17:39:00.007+10:00

اسطوره ژاپن

2008-04-07T18:31:00.007+10:00

‍‍ژاپن از معدود كشورهايي است كه براي ما ايرانيها همواره نماد پشتكار و پيشرفت بوده است. شايد به طور ناخودآگاه ما به نوعي ‍ژاپن را آينده خود در خاورميانه مي بينيم. ژاپن براي ما به نماد آرزوهاي دست نيافته پيشرفت و تكنيك مبدل شده. اين نزديكي را شايد در توفيق سريالها و كارتونهايشان هم در اين سرزمين بتوان دید. از فيلمهاي كوروساوا گرفته تا سريال اوشين و حتي شايد بتوان اقبال معماراني چون تادائو آندو و .. را ميان دانشجویان ايراني از اين دريچه ديد.نوعي ديگر پنداري. ژاپن حتي برگ برنده تمام كساني است كه مي خواهند راه آمدن با ايالات متحده را به نوعي رمز پيشرفت ژاپن معرفي كنند. كشوري كه بر خلاف ما از منايع طبيعي نفت و گاز و معادن مختلف نيز بي بهره است. (Resource curse)

اما در پس اين اسطوره پيشرفت و قهرمان برون آمده از تقابل سنت و مدرنيته- ژاپني هست كه ما هنوز خوب نمي شناسيم و براي من اين بعد ژاپن هميشه وسوسه كننده بوده است بطوريكه سعي كرده ام از هر فرصتي براي افزودن بر نادانسته هايم در موردآن استفاده کنم. نكته جالب در مورد ژاپن به عنوان كشوري آسيايي دوگانگي فرهنگي است كه ژاپن را در مرز بين فرهنگ شرق و غرب دودل نگاه داشته است. از يكسو ما ژاپن را كشوري با روحيات شرقي و فرهنگ آسيايي مي دانيم و از طرفي ژاپنيها سعي مي كنند با نزديك شدن به غرب و دور كردن خود از آسيا به نوعي دگرسازي در قبال اين كشورها دست بزنند و با صرف بودجه هاي فراوان و مراكز تحقيقاتي مختلفي به شناخت كشورهاي آسيايي از چين و ويتنام و تايلند گرفته تا كره و اندونزي و حتي خاورميانه دست بزنند. بدون پيش داوري تنها به ذكر برخي نظرات مانوئل كاستلز در پاسخ به مارتين اينس در مورد ژاپن اكتفا مي كنم.

م.ا : موقعيت برتر ژاپن در دنياي پس از جنگ ناشي از اين بوده كه هم پيمان ايالات متحده شد و نه يك دشمن شكست خورده و فارغ از هزينه هاي نظامي تمام منابع خود را روي توسعه اقتصادي سرمايه گذاري كرد......نظام اجتماعي ژاپن به خوبي با دوره توليد انبوه سازگاري داشت اما اكنون در عصر غير رسمي تر شبكه ها از پويايي ان به شدت كاسته شده . آيا ژاپن مي تواند در دوراني كه شايستگي مهمتر از شان و منزلت است راهي به سوي موفقيت بيايد؟

م.ك: باز هم پيش بيني! نه. ....روايت ژاپني جامعه اطلاعاتي بر اساس روبوتها و آينده شناسي ماشين ها و كالاهاي مصرفي بود . توجه چنداني به دگرگوني فرهنگي نداشت چون مسلما از نظر آنها فرهنگ ژاپني نبايد تغيير مي كرد.....سپس تغيير و تحول به سمت آزادسازي تجارت و جهاني شدن راستين نفوذ رسانه ها در فرهنگ ژاپني اهميت و اولويت استراتژيك نرم افزار بر سخت افزار اينترنت و ارتباطات افقي در مقابل ارتباطات از بالا به پايين و ابتكار فردي و مخاطره جويي رخ داد.در راس همه اينها يك نظام سياسي بي كفايت و سراپا فاسد و يك بوروكراسي درستكار قرار داشت كه قادر به درك دنياي در حال دگرگوني نبود چون آنها به متخصصان خود ايمان داشتند. نتيجه اين ناتواني در انطباق يافتن با جامعه شبكه اي و اقتصاد نوين عبارت بود از ركود اقتصادي دائم از دست رفتن مشروعيت سياسي و امنيت فرهنگي به دليل شكاف نسلي و دشوار شدن ارتباط بين والدين و فرزندان كه اصل اقتدار را كه جامعه ژاپنی بر پايه آن بنا مي شود از ریشه متزلزل مي كرد.و زنان دست به قيام مي زنند ويكي ديگر از ستونهاي خصوصيت ملي ژاپن را به زير افكندند و همه اينها دست به دست هم داد تا ژاپن قدر قدرت يكي از ناكارآمدترين كشورهاي جهان شد. در ضمن معلوم شد که ترس و نگراني همه علماي اجتماعي و متخصصان مديريت در ايالات متحده آمريكا كه كسب و كار خود را در دهه 1980 با وحشت از سيادت ژاپن كه مي توانست تفوق آمريكا را تهديد كند آغاز كرده بودند تا چه حد بي پايه و اساس بود........توانايي تكنولوژيك ژاپن در كپي برداري از نواوري و ابتكارات ايالات متحده و توليد شكل هاي ارزان تري از آن حقه ساده اي بود كه مزاياي آن به سرعت محو شد...

م.ا :‌آيا ژاپن مي تواند بر نژاد پرستي غلبه كند و پذيراي افراد و انديشه هاي خارجي باشد. چنگ زدن به همگونگي فرهنگی پیشین تا چه حد مي تواند براي ژاپن مهلك باشد؟

م.ك: من شك دارم ژاپن بتواند در دنياي امواج تصاوير صداها اطلاعات و مهاجران همچنان همگوني خود را حفظ كند. مساله اين نیست كه آيا ژاپن مي تواند در وسط دنياي جهاني شده همين كه هست بماند بلكه مساله اصلی هزینه ها و تشنج های داخلی است كه اين فرایند انطباق و تغيير به دنبال خود خواهد آورد.

در حاشیه

لازم به يادآوري است كه ژاپني كه امروز بدون انواع و اقسام ابزار آلات الكترونيكي و قطارهاي سريع السيرش قابل تصور نيست تا پيش از 1930 متشكل از جامعه اي روستايي و فقير بود پراکنده در روستاهاي مختلف ومشغول به امر كشاورزي . نقاشي هاي Utagawa Hiroshige- 1797-1858 به زيبايي چشم اندازهاي آنروز ژاپن را به تصوير كشيده اند. اما چيزي كه اين نقاشيها را در به تصوير كشيدن مناظر و تغيير فصول و زندگي روزمره و تركيب عناصر پيش زمينه و پس زمينه در تابلو متمايز مي كند مدرن بودن آنهاست كه تاثير زيادي بر نقاشيهاي امپرسيونيستي گذاشت. نقاشي هاي هيروشيگي را مقايسه كنيد با نقاش معاصر وي در ايران يعني محمدرضا غفاري (كمال المك) 1848-1940

کلیپ هفته- مصاحبه با دیوید هاروی-امپریالیسم نوین

2008-03-19T12:19:00.005+11:00

دیوید هاروی جغرافیدان و استاد انسان شناسی دانشگاه نیویورک است که خواندن کتابهایش برای جوامع در حال توسعه یک واجب شرعی محسوب می شود :)

دو کتاب وی (عدالت اجتماعی و شهر و تاریخ مختصر نئولیبرالیسم) در ایران ترجمه شده اند. (از دقیقه ۳۰ به بعد را حتما گوش کنید)

A brief history of neoliberalism / David Harvey. 2005
The new imperialism / David Harvey. 2003

Paris, capital of modernity / David Harvey. 2003
The condition of postmodernity : an enquiry into the origins of cultural change / David Harvey. 1990

Consciousness and the urban experience / David Harvey. c1985
The Factory and the city : the story of the Cowley automobile workers in Oxford / edited by Teresa Hayter and David Harvey. 1993
Justice, nature, and the geography of difference / David Harvey. 1996
Social justice and the city / David Harvey. 1973
Society, the city, and the space-economy of urbanism. 1972
Spaces of capital : towards a critical geography / David Harvey

نوروز مبارک

2008-03-17T18:41:00.004+11:00

ز كوى یار مى‏آید نسیم باد نوروزى
از این باد ار مددخواهى چراغ دل برافروزى
سخن در پرده مى‏گویم چو گل از غنچه بیرون آى
كه بیش از پنج روزى نیست حكم میر نوروزى

حافظ

از کارهای دوره دانشجویی

2008-03-15T17:15:00.006+11:00

پی نوشت

1- مسابقه TIA طراحی خانه اقلیمی در یزد. رتبه دوم به همراه امین صادقی و فرزاد اعظم لطفی- قرار بود ۵۰۰ پوند بدند کردنش ۵۰۰ دلار :(
2-مسابقه یادمان شیخ اشراق-زنجان- جزو طرحهای تقدیر شده به همراه بابک افشار و مریم انصاری منش. ۵۰۰ هزار تومنم اون موقع بد نبود :)

اودیسه ای که در حلبی آباد فرود آمد

2008-03-08T16:29:00.013+11:00

این اودیسه فضایی در واقع مرکز خریدی است به نام مجتمع الماس شرق در حاشیه بولوارخیام شهر مشهد (نقشه هوایی ) . پدیده ای که امروز زینت بخش سیمای بسیاری از شهرهای کشورمان شده اند تا تحت لوای توسعه و توریسم و .. شهرهایمان را متجدد نشان دهند.

اما تضاد یا کنتراستی که از قضا در معماری اصلی پسندیده محسوب می شود اینجا در مقیاس شهر بدجوری توی ذوق می زند. دیدن چهره پریشان و کتک خورده خانه ها یا به عبارت بهتر بیغوله های حاشیه بولوار در کنار آن قمپز معمارانه که نسبش شاید به یکی ازگنبدهای نروی برسد آدم را به فکر فرو می برد. حاشیه نشینی اگر بزرگترین معزل امروز شهرهای جهان سومی نباشد یکی از متداول ترین آنهاست. اما برای درک این پدیده باید کمی به عقب برگردیم یعنی حدود ۱۹۵۰-۶۰

در آن دوره این دیدگاه که فقر و مصایب اکثر کشورهای جهان سومی ریشه در عقب ماندن آنان از قافله کشورهای پیشرفته در تکنولوژی بود دیدگاهی رایج بود که از ان به عنوان تئوری مدرنیزاسیون نام می برند. (Modernization theory ).اما نگاهی به تاریخ استعمار و به یغما رفتن مواد خام این کشورها به ثمن بخس توسط کشورهای به اصطلاح پیشرفته حاکی از آنست که فقر فرهنگی و مالی این کشورها صرفا ناشی از عقب ماندگی تکنولوژیکشان نیست بلکه ناشی از رویه ایست که آنها را وارد ساختار اقتصادی جهان مدرن تحت سیطره کاپیتالیزم نمود. این دیدگاه در میان متخصصین به تئوری وابستگی معروف (Dependency theroy) است که توسط اقتصاد دان آمریکایی Frank-1970 مطرح شد که معتقد بود عقب افتادگی نه به خاطر جدا افتادن کشورهای جهان سومی از کشورهای پیشرفته بلکه برعکس به دلیل درگیر شدنشان با آنها صورت گرفت. به اعتقاد فرانک کشورهای جهان سوم در مادون ساختار اقتصادی جهان به این چرخه وارد شدند و همیشه وابسته ماندند. به نظر وی اقتصاد جهان توسط چند شهر بزرگ در کشورهای کاپیتالیست نظیر لندن پاریس و نیویورک کنترل می شود که وی آنها را مترو پول نامید و از این این مراکز وی زنجیره ای از وابستگی را تا دورافتاده ترین روستاهای کشورهای عقب مانده ترسیم کرد. در این تئوری مازاد تولیدی که به تدریج از روستاها به شهرک ها و از انجا به شهرهای بزرگتر و نهایتا به کلانشهرها جاری می شد تا به یکباره و آسان توسط مترو پول های آنسوی آب در اروپا و آمریکا مکیده شود.(Potter, 1992:14)

هر چند نمی توان کشورهای پیشرفته را تماما مسئول عقب ماندگی کشورهای در حال توسعه (که این عنوان نیز خود نوعی ذهنیت استعماری است) دانست اما نگاهی به کلانشهرهای کشورهای آمریکای لاتین و خاورمیانه و آسیا از کاراکاس و لیما و سانتیاگو و ریودوژانیرو گرفته تا تهران و قاهره و لاهور و کلکته و جاکارتا و بانکوک نشان می دهد که اکثر این شهرها همچون سرهایی بزرگ بر گرده ناتوان کشورهایشان سنگینی می کنند.

مدرنیزاسیون برونزا تحت فشار مهره هایی نظیر پینوشه و شاه و سادات و سوهارتو و .. به از میان رفتن صنایع خرد مقیاس و مهاجرت سیل آسای روستاییان به شهرها که نماد لذت و تجدد و مد و مصرف کالاهای غربی شده بودند و فاصله طبقاتی شدید انجامید و پدیده حاشیه نشینی و سکونتگاههای غیر رسمی را به ارمغان آورد. پدیده ای که تا با امروز نیز دامن گیر شهرهای بزرگ کشور هستند و گاها با مسائل سیاسی گره می خورند.( نظیر درگیریهای چند سال پیش مشهد و .. که در پی تخریب چند خانه در یکی از همین سکونتگاهها توسط شهرداری بوقوع پیوست ).برای آشنایی بیشتر با این پدیده و عوارضش اینجا و بعد اینجا را ببینید.

اما آیا حاشیه ها پدیده های منفوری اند و باید آنها را مثل خاک سفید پاکسازی کرد؟
پاسخ اینست که اگر چه این سکونتگاه ها غالبا با انواع و اقسام مشکلاتی نظیر بیکاری و بزهکاری و ..دست به گریبانند اما نکات مثبتی را نیز در بر دارند که مبارزه با پاکسازی فیزیکی شان را می توانند توجیه کنند. اولا بر خلاف این نظر که ساکنین این مناطق مهاجران روستایی هستند که در جستجوی کار به آنجا آمده اند در مواردی این افراد ابتدا در مناطق مرکزی شهر اجاره نشین شده و بعد از کسب در آمد کافی به مناطق حاشیه ای رفته و با توجه به قیمت ارزان زمین از زمین خواران به ساخت سریع خانه ها یشان می پردازند و حتی بسته به ایمن بودن از لودرهای شهرداری گاه به خرید و فروش ملک و بنا می پردازند و در ثانی نسل دوم و سوم این افراد دیگر ساکن انجا محسوب می شوند و نمی توان آنها را روستایی مهاجر دانست. بعلاوه اکثر ساکنین سکونتگاههای غیر رسمی خود با خرید مصالح و کار گروهی و .. به ساخت خانه شان می پردازند و بار بزرگی را از دوش دولتها بر می دارند.

در واقع حاشیه نشینی تنها ناشی از مهاجرت روستاییان به شهرها نیست بلکه فقر و نابربری اجتماعی و نیز قبضه شدن زمین توسط اقلیتی خاص چون نیروهای نظامی - کله گنده ها و یا دولت نیز می تواند در دامن زدن به این مشکل نقش ایفا کند. سیاستمداران با سکونتگاههای غیررسمی ارتباط تنگاتنگی دارند. ممکن است با فراهم کردن زمین های متعلق به دولت برای این اقشار برای خود رای بخرند یا با ندیده گرفتن ساخت و سازهای غیر قانونی غیرمستقیم از پشتیبانی آتی آنها بهره مند شوند. (راب پاتر- ۱۹۹۲)

مطالعات ۸ ساله طراح و برنامه ریز انگلیسی به نام جان ترنر در حلبی آبادی های پرو نشان داد که دولت باید با حمایت از این افراد به هر چه بهتر ساختن زیستگاه آنها و بهبود کیفیت خانه هایشان کمک کند و با مطالعه روی شبکه های غیررسمی اقتصادی و ارتباطشان با اقتصاد رسمی به ایجاد شرایط کاری و استخدامی شان کمک کند نه اینکه با پاک کردن صورت مساله با لودر به جان این سکونتگاه ها بیافتد.

برای اینکه زیاد از سرفصل دور نشویم باید گفت پدیده هایی نظیر مراکز خرید و مجتمع های گردشگری و تفریحی و مناطق آزاد تجاری و.. که در راستای سیاستهای خصوصی سازی و اقتصاد آزاد و نیولیبرال صورت می گیرد (که قبلا در این پست راجع به آنها صحبت کردیم) و نوعی دیزنیفیکیشن شهری (Disneyfication) و تم پارک (Theme park) محلی محسوب می شوند شاید به خودی خود بد به نظر نرسند وگاها حتی در بالا رفتن قیمت زمین در محلات فقیر نشین و از بین بردن سابقه بد ذهنی شان موثر باشند (نظیر پروژه ژرژ پمپیدو )‌ اما باید دید چنین پروژه های تا چه حد به تغییر زندگی و ایجاد فرصتهای شغلی بافتهای اطرافشان یاری می رسانند و تا چه حد به حسابهای بانکی عده ای قلیل که معلوم نیست مالیات سالانه شان هم صرف آن بیغوله نشینان بشود یا نشود.

Ref

Urbanization in the Third World by Rob Potter (1992), Oxford University Press

وبگاه وحید عدالتیhttp://www.vahidedalati.blogfa.com/post-211.aspx

وبگاه ابولقاسم بیاتhttp://abayat.blogfa.com/post-12.aspx

!معماری ونمای خیابان

2008-03-08T13:36:00.003+11:00

تکمله

موقعیت : قاسم آباد مشهد

پایان ضیافت چهارم و میزبانی بعدی

2008-02-28T11:15:00.004+11:00

ضیافت چهارم نیز با حضور میهمانان عزیز که با حضور گرمشان دعوت این وبلاگ را پذیرفتند به پایان رسید. هر چند لذت این چند هفته در کنار هم بودن فراموش نشدنی است و مثل همه خداحافظیهای ایرانی برای خداحافظی نهایی این دست و آن دست می کنیم اما به هر حال باید این حرکت را ادامه داد و بار دیگر میهمان میزبان عزیز دیگری شویم و دوباره انجا با هم تجدید دیدار کنیم.
اگر در ضیافت اول هنوز با هم رودربایستی داشتیم و هنوز خیلی خودمانی نشده بودیم فکر می کنم رفته رفته و بخصوص در این ضیافت چهارم دیگر خجالتها را کنار گذاشته و هم ر ابا اسم کوچک صدا می زنیم. راحت تر نظرات هم را نقد می کنیم. با برخی دیدگاهها مخالفت می کنیم و برای بهتر شدن و تکمیل آنها پیشنهادات سازنده می دهیم.

اگر در این میهمانی چای کسی دیر شد یا تازه دم و کهنه جوش نبود باید میزبان نسبتا خجالتی و کم تجربه را ببخشایید. اگر حرفی زده شد که باعث رنجشتان شد و یا سو تفاهماتی را موجب گردید نیز بر این حقیر را ببخشایید.

دوست عزیزم علیرضا (وبلاگ S a m e O l d F e a r s ) پیشنهاد جالبی داشت که فکر می کنم باید با شما در میان بگذارم. از آنجا که ضیافتها رفته رفته دارد سر و شکل می گیرد و ما هر دو ماه داریم به یک آرشیو خوب از مطالب مختلف دست پیدا می کنیم شاید بد نباشد که وبلاگی جداگانه به شکل یک دو ماهانه الکترونیکی مثل این ماهنامه هزارتو تهیه کنیم و هر بار که ضیافتی تمام می شود تمام لینکهای آن را با موضوع ویژه اش در این مجله مجازی قرار دهیم. برای عنوان ان هم دوستان می توانند نظر دهند. مثلا ضیافت سرای معماری یا هر عنوانی.

اما برای میزبانی بعدی از آنجا که قبلا قرار بود میزبان دوستمان نصیر (وبلاگ طرح نوشته) باشیم و به دلیل سفر ایشان به ایران این وظیفه به اینجانب محول شد اگر ایشان بپذیرند ضیافت پنجم معماری را همگی در خدمت ایشان باشیم. از انجا که قرار بر این بود که موضوع بعدی هر ضیافت با یک فاصله یک ماهه اعلام شود ضیافت بعدی را در سال آتی در خدمت نصیر هستیم. لذا پیشاپیش عید سعید نوروز زا نیز به همگی شما عزیزان تبریک می گویم. بدیهی است خرج میهمانی بعدی هم روی دست نصیر می افتد چون باید به فکر سفره هفت سین و عیدی و .. نیز باشد :))

در خاتمه جا دارد از دو دوست عزیزی که افتخار میزبانی شان را نداشتیم یادی بکنیم. خشایار عزیز (طرح و شهر) که چند وقت پیش تولد یک سالگی وبلاگش بود و نیز پیشکسوت وبلاگ نویسی بهرام هوشیار یوسفی که چند وقتی است نمی نویسد.

پایدار باشید

ضبافت چهارم معماری تا 7 اسفند -موضوع خیابان

2008-02-25T12:49:00.010+11:00

و میهمانان عزیز رفته رفته از راه می رسند. گوش می سپاریم به نظراتشان:

1-اخبار معماری- سیاوش کرباسی: فرش سیاه و سفید 2-نقد شهر- هومن فروغمند اعرابی: تبیین لزوم تدوین پایگاه نظری برای تحلیل خیابان در ایران 3-معمارانه-علیرضا خوارزمی نژاد: کمی از خیابان ... 4-S a m e O l d F e a r s - علی رضا تغابنی: پابِرنده در خفنات خیابان 5-My green box -محمد خبازی : خیابان و پایداری اجتماعی 6-اثر-کورش رفیعی : خیابان ، عنصری بیگانه در شهرهای ما 7- red balloon & running man-سینا مصداقی: خیابان و روح مکان 8- شارستان -سعید ابراهیم آبادی : خیابان - 1 9-بختیار لطفی: فرمان سوم! ; خیابان (2)- نقش فضاهای شهری در توسعه دموکراسی چیست؟ و سو تفاهم پیش آمده لطفا کراواتم را گره بزنید 10-گسترش معماری-امیررضا محمودزاده: استاندارد RAST-Q و عرض مقطع خیابانها 11- وبلاگ خبری دانشجویان معماری ایران-رامتین موسوی: خيابان ايراني ، قرباني جنبش مدرن غربي 12- طرح سوم-محمد رضا شيرازی : پرسه گویی هایی از خیابان 13- کیفیت بی نام- مجید بدر: بیماری بولوار 14- معماری را بیاموزیم-نینا شاهرخی: ضیافت 4 و نوشته من: خیابان 15- کتام- سارا ثابت: خیابان 16- نیمسایه- پوریا پارسا: جایی یرای عبور، جایی برای همه 17- گالری معمار- زهرا غیور :طراحی منظر خیابان

18- ایرانشهر-مرتضی میرغلامی: در راستاي تدوين پايگاه نظري خيابان ايراني

19-مطلب هومن (وبلاگ نقد شهر) بر نوشته مرتضی: خیابان همینجاست! (به دنبال یک امکان)

20-معماری و منظر-آزاده شاهچراغی: خیابان ها دروغ نمی گویند! 21- مطالب معماری- محمد منفرد: انسان برتر است یا ماشین؟

22- مهرو -حمید مهرو - سیما لطفی : فضایی شهری به نام خیابان...

23- مهرو -حمید مهرو - سیما لطفی : چشم اندازی گذرا از قاب کوچک پنجره به خیابان...

24-مهرو: درختا بودند..... 25-دفتر معماران شمال و جنوب- ایمان رئیسی: اینجا آزادی مر...ه است!

26-مطلب انتخابی از وبلاگ جامعه شناسی و زندگی روزمره در ایران- دکتر عباس کاظمی: ماشین،ترافیک و اخلاق شهروندی
27- اثر-کورش رفیعی :خیابان و معماری به لحاظ کالبدی 28- فضای رویداد-آرش پوراسماعیل- اولدوز فضلعلی: پایداری ابدی مفهوم خیابان 29- از ماهنامه هزارتو: مردی دراز به نام آسفالت

از دوستان عزیز خواهشمندم تا لینک ضیافت راhttp://urbatecture.blogspot.com/2008/02/7_19.html#links نیز در کنار مطالبشان قرار دهند تا امکان تبادل نظر بیشتر فراهم شود. ایمیل برای ارسال مطالب m.mirgholami@pgrad.unimelb.edu.au

Anonymous said...میزبانی ضیافت شکل خوبی گرفته .به نوبه ی خود از شما تشکر می کنم.کورش

sara said...salam. mozooe khoob o ziyafate jaalebiye. man ham chizaki neveshtam.ba kurosh ham movafegham ke mizbaaniy shekle khoobi gerefte

Morteza Mirgholami said...سلام ممنون این میهمانان عزیز هستند که با حوصله و قدم رنجه کردنشون به ضیافت رونق می دن. ما فقط باید مطمــن بشیم که چای و شیرینی همه به راست. :)) said

...دوست عزیز علیرضا (احتمالا تغابنی)چند بار سعی کردم در وبلاگت کامنت بگذارم که موفق نشدم. ممنون از مطلب جالبت. در ضمن با پیشنهاد یک مجله الکترونیکی کاملا موافقم. خودم هم به این فکر می کردم که شاید بد نباشد یک وبلاگ جداگانه با عنوان ضیافت سرا یا هر چیزی که دوستان انتخاب کنند بسازیم و موضوعات را به مرور با لینک در آن قرار دهیم. بنابراین بعد از چندی به یک منبع خوب که موضوعات مختلفی را پوشش می دهد دست خواهیم یافت

.2/21/2008 12:30 PM علی رضا said...مرتضی جان سلامممنونماتفاقن موضوع هزارتو این ماه که امروز منتشر شد شهر بود که پر از نگاه های خلاقانه والبته غیر معمارانه به شهر است...یکی از نوشته ها در ستایش بزرگراه نوشته ازموسیس به ضیافت ما نزدیک است من لینک ا ش را در صفحه ام گذاشتهام. نگاه جالبی دارد وقت کردی بخوان

2/21/2008 5:54 PM پوریا پارسا said...سلام،من هم بالاخره خودم رو رسوندم به محفل تون. امیدوارم این حرکت همین‌طور مستدام باشد و پررونق.